Vaag

Misschien is het raar om van jezelf te zeggen maar ik denk dat ik van nature een redelijk scherpzinnig en opmerkzaam type ben. Zo iemand die altijd wel snel in de gaten heeft wat er in mensen omgaat, wie ruzie heeft met wie, waarom de bananen krom zijn, nou ja, zo’n meisje dus.
Maar sinds de injectie van dokter Willempie ben ik behoorlijk vaag, zo mag ik wel stellen. De Beau Monde lezen voelt alsof ik het zwaarste werk van Kafka doorploeter, de trap oplopen lijkt een oefening in achteruit inparkeren met een dubbeldeks caravan achter mijn auto, een telefoongesprek voeren met een vriendin voelt aan als mijn eindexamen wiskunden en de The Bold and the Beautifull-actrices lijken het regeerakkoord uit te spreken, in het Zuid-Russisch. Kortom: ik snap nergens meer iets van.
Gisterenavond besloot ik ondanks mijn wazigheid toch naar toneelrepetitie te gaan. Zodra ik een voet buiten de deur zette, overviel het me. De echte wereld. Als een highe tuinkabouter stond ik om me heen te kijken. Hoge huizen man, jemig. Kijk, nou sterren! Wow, ver zeg, heeeeeeftig. Oeps, o sorry, een fietser. Wat doet die hier? O ja, dit is een fietspad. Pfffft. Heavy shit.
Ik heb de laatste dagen een heel andere kijk op de wereld gekregen. Net of ik er even geen deel van uit maak, alsof ik er niet bij hoor. Ik geloof dat ik vandaag maar binnen blijf. Kijken of ik mijn Zuid-Russisch een beetje op kan halen.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.