Uitgewerkt
En dan is het Willempie die uiteindelijk mijn redder blijkt te zijn. Ik heb een ruggenprik gekregen maar op het moment dat ik naar de OK wordt gereden, houdt een verpleegster mij en haar collega tegen. "Helaas, er is een spoedoperatie tussendoor gekomen, je moet weer terug.Het wachten begint. Ik kijk een beetje om me heen naar al die andere patiënten die in deze uitslaapkamer liggen, wachtend op of bekomend van een operatie.
Twee vrouwen die net aan hun amandelen zijn geholpen maken rochelende keelgeluiden. Willen jullie een ijsje? vraagt de verpleegkundige. Ja jottum, roep ik bijna maar de vraag wordt mij niet gesteld. Dat hele concept van nuchter blijven... ik ben er niet goed in.
Links naast me ligt een dikke man luidkeels te snurken. Aan de andere kant weigert een oude, demente dame een injectie. Dat mot ik allemaal niet, dat mot ik allemaal niet, dat mot ik allemaal niet, mompelt ze. Ik kan me nauwelijks bedwingen met haar mee te roepen.
En terwijl ik op de klok de halve uren zie wegtikken, voel ik langzaam het gevoel terugkomen in mijn tenen. Shit, ik kan ze alweer bewegen! Ik probeer mijn kuiten aan te spannen en ook dat lukt. Mijn bilspieren? Verdomme, ook die doen het weer.
Op het moment dat ik voor de tweede keer naar de OK word gereden lijkt het alsof ik nooit een verdoving heb gehad. Er is onrust onder de artsen. Snel word ik een operatietafel opgeslingerd in de hoop dat er nog even vlug kan worden geopereerd voor de verdoving helemaal is uitgewerkt. Niet dus. Bij de eerste de beste beweging van de arts vlieg ik een meter de lucht in van schrik en pijn. Paniekerig wordt er omgeroepen. We hebben nu een anesthesist nodig, doet er niet toe wie. Nu!
En dan komt André binnen en word ik rustig. Zo stug als hij was tijdens het eerste gesprek, zo lief is hij nu. Hij aait me door mijn haar, pakt mijn hand en zegt dat hij me lekker laat slapen. Ik krijg drie spuiten. Het laatste wat ik zie zijn zijn bewegende, scheve mond en roodborstelige wenkbrauwen. En ik droom. Van hele grote bloemkolen.
En? Is alles goedgegaan?
Ruggeprik. Dat ging bij mij allemaal goed, totdat ik te lang in de wachtkamer moest blijven liggen en de verdoving tijdens de incisies uitgewerkt bleek te zijn. Ik vroeg nog: “Is dat wel normaal? Dat ik nu pijn heb?!”
“Oh nee.” zei de arts. “Doen we er een roesje overheen.”
Die prik doet geen pijn, maar het voelt heel bizar. Volgens mij wil ik ‘m niet meer. Dat wordt lastig, als ik ooit een kind eruit wil doen, want ik heb geen zin in die oerpijnen!
brr, net een enge droom. Ik heb het ook wel eens gehad, maar dan bij de tandarts.
Zo’n jolige man die boven mijn mond hing en zei “nou,dit kan echt geen pijn doen he”. Dus wel. BRR
Mooi edoch kippenvel/kippevel-verhaal. Alles goed gegaan inderdaad?
Aah, lieve arme schat!
Ik heb het ook wel eens gehad, maar
Zon jolige man die boven mijn mond hing en zei nou,dit kan echt geen pijn doen he.
I am here to say hello and you have a great site!
Holla and Happy Thanksgiving.
I like this site!