Rechtbankromantiek

De vrouw achter de balie in het gerechtsgebouw buigt zich diep voorover en fluistert me in het oor: “Als we heel hard ‘neus!” roepen, dan begint de zaak in dat kamertje daar.” Ik knik samenzweerderig, hoewel ik geen idee heb waarom er een codewoord moet worden gebruikt. Ik kom niet zo vaak in huize Justitia.
Voor de deur van de strafzaal staan plastic bankjes waarop diverse wachtenden zich proberen bezig te houden. Vlak nadat ik een plekje heb uitgezocht komt er een blonde jongen naast me zitten. Hij is zichtbaar zenuwachtig, pulkt voortdurend aan zijn trui, staat drie keer op om een papiertje in de prullenbak te gooien en probeert oogcontact met me te maken. Ik heb geen zin in een praatje, hoef niet te horen dat hij hier is omdat zijn zuster is verkracht of dat hij getuige was van een roofmoord. Ik wil het niet weten en staar naar de punt van mijn schoen.
“De zaak Neus!” klinkt het plotseling en tot mijn verbazing springt de jongen op en gaat samen met een advocaat naar binnen. Hij blijkt degene te zijn die mijn raam heeft ingegooid om mijn computer te jatten en vervolgens met een vriend een auto heeft gestolen om op de vlucht te slaan. En Neus blijkt gewoon zijn achternaam. Weg rechtbankromantiek.
Zijn partner in crime wordt geboeid binnengebracht. De jongens high fiven, althans ze proberen het maar hun handen kunnen elkaar niet raken.
Cokejongetjes blijken het te zijn, eentje loodgieter, de tweede werkzaam bij een aannemersbedrijf. Hun strafdossier is centimeters dik. Bij de ene zaak zegt Neus dat hij zich niets meer kan herinneren van wat er die nacht is voorgevallen, bij de volgende is de ander aan de beurt om aan plotseling geheugenverlies te lijden. Het afgelopen jaar hadden ze al veroordelingen wegens diefstal, mishandeling en vandalisme aan hun broek. Tja, de coke hè, verklaart Neus, wat opeens een ietwat ironische naam is.
“’t Is weer een beetje uit de hand gelopen, denk ik” schokschoudert de ander, krabbend aan de kontzak van zijn zilverglimmende joggingbroek. Hij is vader van een zoontje van twee.
De officier van justitie eist een half jaar gevangenisstraf en de rechter schorst de zaak voor een momentje. “Hoe is het met je zussie?” vraagt Neus aan zijn collega alsof hij een gesprekje met hem voert bij de bakker.
De rechter komt terug en doet uitspraak. Als ik de woorden “een taakstraf van 30 uur” hoor uitspreken, loop ik de kamer uit. Ik zie nog net hoe Neus als een overwinnaar zijn handen in de lucht gooit.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.