Willempie

Humor ontstaat bij mij vaak op momenten dat het totaal niet gepast is. Ik ben iemand die als ze triest of depressief is het leukst uit de hoek komt. Voor mezelf dan, want meestal schiet ik weliswaar heel hard in de lach, maar merk ik even later dat ik omringd bedoor geshockeerde hoofden. Oeps. Blijkbaar geen humor-om-te-lachen-moment.
Dus toen ik vorige week hoorde dat ik binnenkort een niet nader te noemen operatie moest ondergaan, hield ik mijn hart vast. En terecht.
Vanmorgen moest ik me melden bij de anesthesist in het Lucas Andreas om een en ander door te nemen voor de ingreep die in een paar weken plaats moet vinden. Ik was al ietwat melig geworden in de wachtkamer omdat een Marokkaanse vader zich met zijn kindje was komen melden en de verpleegster vroeg hoeveel het meisje woog. De man had geen idee en dus werden ze naar een weegschaal in de hoek gedirigeerd. De man keek mij verbaasd aan en ik knikte hem vriendelijk toe. “U moet haar er op zetten” riep de zuster. De man pakte het kind, zette het op zijn schouders en ging zo samen met haar op de weegschaal staan. Het was hem niet aan zijn verstand te peuteren dat dit misschien niet de handigste methode was. Ik was spontaan mijn eigen vervelende gedoe vergeten.
Even later ging er een deur open en in een witte doktersjas stond daar plotseling... André van Duin. Nou ja, zijn lookalike dan. Het bleek de anesthesist te zijn, die o, toeval, ook nog André bleek te heten. Ik voelde een lachkriebel opkomen. Terwijl hij mijn bloeddruk mat, me vragen stelde over eventueel alcohol- of drugsgebruik en lijstjes met potentiële allergieën doornam, staarde ik almaar naar zijn rode haar. Ik had het gevoel dat hij elk moment op kon staan, een helm op ging zetten en al marcherend door zijn witte artsenkamer “Willempie!” zou gaan zingen. Maar de man bleef bloedserieus al zijn lijsten vragen afwerken en legde me vervolgens uitgebreid uit wat een ruggenprik was.
Uiteindelijk kwam de slotvraag. “Heeft u uw eigen tanden nog?” En toen kon ik echt niet meer. Er schoot een enorm
gegiebel uit mijn keel. Toen ik weer enigszins was bijgekomen zag ik dat hij het vakje ‘Nerveus voor de operatie’ en ‘Extra rustgever’ had aangekruist. Pffft. Wie is hier nou gek?

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.