Grote blije baby

Het lijkt misschien of dat namedropping besmettelijk is, maar ik had gisteren toevallig een BN-er-dag. Na mijn fijne gesprek met J.K. mag ik ’s avonds dineren in het Lloyd Hotel met Pierre Wind, die kale kok. En wat is dat een verademing.
Pierre is geen vat maar een hele loods vol tegenstrijdigheden. Hij zegt uiterst punctueel te zijn in de keuken maar komt drie kwartier te laat opdagen op de afspraak. Hij roept: “Ik ben een volstrekt asociaal mens, echt een einzelgänger” en babbelt vervolgens drie kwartier in een uur, zo nu en dan geïnteresseerd informerend naar wat jij er allemaal van vindt. Hij maakt zich zorgen over de voedingsindustrie (“Zo’n Knorr-zakkie, da’s toch gewoon ech nie kicken, joh”), maar is intussen wel lyrisch als er een frikadel op de menukaart blijkt te staan.
Je vergeeft het hem allemaal onmiddellijk. Als een grote blije baby zit ie aan tafel. Zodra het brood wordt neergezet grijpt hij er met beide handen in. Ook de olijven worden stuk voor stuk beknepen, zodat hij precies kan voelen welke de lekkerste zijn. “Hier joh, je weet nie wat je proeft.”
Zelden iemand zo zinnelijk zien eten als Pierre Wind. Bij voorkeur alles met zijn handen want eten is ook voelen, aldus de kok. Enthousiast wipt hij voortdurend op zijn stoel, behalve wanneer er een hap wordt gekeurd, dan blijft het lichaam even stil en draaien alleen de ogen weg.
En hij proeft dat het goed is. "Ech kicken."

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.