Afbestellen? Afbestellen?
Mijn ouders vertrekken binnenkort weer voor een paar maanden naar het buitenland en dus houden we een afscheidsfeestje bij restaurant Bordewijk. Thuis is er al een fles champagne doorgegaan en ook in het restaurant is er geen gebrek aan rood en wit. Ja, als wij iets te vieren hebben doen we het ook echt.Halverwege het eten is het tijd voor de iets serieuzere gesprekken en spreekt mijn vader me vermanend toe dat ik niet zoveel op mijn schouders moet nemen, dat het niet erg is het soms een beetje rustig aan te doen en dat ik niet alles tegelijk moet willen in mijn leven.
Bij het dessert bestelt mijn moeder kaas en F, mijn pa en ik alledrie iets zoets. Als het kaaswagentje wordt langsgereden zodat mijn moeder haar selectie kan maken, roept mijn pa: Maar dat wil ik ook! Het bedeesde meisje dat ons bedient vraagt of hij zijn eigen toetje soms wil afbestellen. Afbestellen? Afbestellen?" roept mijn vader uit, "Ik wil niet of-of, ik wil en-en! En mijn dochter en haar vriend ook!.
En zo gebeurt het dat we aan het eind van de avond met vier man boven zeven borden gebogen zitten, daarbij zowel dessertwijn als port drinkend, intussen gadegeslagen door een zuur stel aan een tafeltje achter ons, dat zichzelf niet meer dan een fles water en een kopje koffie toe had gegund.
Van wie zou ik dat gretige nou toch hebben?
Vanmiddag maar eens heel hard sporten om te herstellen. Want zo en-en ben ik ook wel weer.
Mjammie. Fijn om soms geen keuzes te maken!
Lekker eten hè bij Bordewijk (je bedoelt toch die op de Noordermarkt?)?
Ik wil ook eten bij Bordewijk! Maar Jamie’s paddestoelen pasta is vast ook heel lekker…
En/en is een heel wat betere levensinstelling dan of/of.
Tenminste dat vind ik!
Welke blonde wijsgeer zei ooit ook weer dat sporten met een kater niet goed voor je is? Maar goed: ik hoop dat jullie dat zure stel een bijzonder zure avond hebben bezorgd. Het is verder ook zo fokking stil bij dat Bordewijk. Ik ben daar wel eens met een litertje of 2 rood achter de kiezen door iemand op de schouder getikt door d’een of d’andere zuurpruim met de vraag of het iets zachter mocht, omdat ie zich anders niet op zijn eten kon concentreren.