Stoppeltjes

Haar Hoofd is inmiddels kaal. Met een mutsje op zit ze onder een dik dekbed op de bank. Het is koud, joh, zo zonder haar.
Trots laat ze haar pruik zien. Een hip kapsel, leuk geknipt. Maar toch ook een beetje raar. Ik weet dat ik hem vandaag of morgen echt ga dragen, maar ik ben er nog niet helemaal aan toe. Het voelt te veel als verkleden, zegt ze.
Haar zoontje kruipt bij haar. Hij trekt telkens dat mutsje af. Hij vindt die stoppeltjes die ik nog heb zo gek. Zit ie steeds aan te voelen. Maar binnenkort ben ik helemaal glad natuurlijk.
In de spiegel kijkt ze even liever niet. En mascara durf ik ook niet op te doen. Want stel dat ik het er s avonds afhaal en er breken een paar wimpers af. Zo zonde! Ik wil zuinig zijn op die haartjes die ik nog heb.
Ik knik en ga naar de keuken, blij dat ze een beetje trek heeft. Ik probeer de batterij aan pillen die ze op het aanrecht heeft staan niet te zien. Ik smeer nog een boterham voor haar. Met extra kaas.