Kwetsbaar
Het is altijd eng als je verhaal in beeld moet worden gevat. Natuurlijk, bij een praatje hoort een plaatje, maar ik ben vaak bang dat mijn artikel wordt verneukt door belabberde stripjes of niet ter zake doende fotos. Het is de controlfreak in mij, die het liefst alles maar dan ook alles in de hand houdt als ze een stuk maakt. Helaas kan dat niet. Fotoredacteuren en fotografen hebben iets over het beeld te zeggen. Ik ben van de woordjes, klaar.En dus heb ik al heel wat van mijn verhalen zien worden opgesierd door belachelijke illustraties of fotos van mannen die elkaar de hand schudden (bij een nieuwtje over een fusie...huuuu!) of een gebouw (als ze echt niets anders weten... waaaah!).
Vorige week ben ik voor het Volkskrant Magazine op pad geweest met een wijkverpleegkundige. Er ging een fotograaf met me mee langs talloze doodzieke en invalide patiënten. Al met al een heel heftige, indrukwekkende gebeurtenis.
Ik vond het zelf dan ook een behoorlijke opgave om het verhaal zowel objectief als meelevend als onderkoeld als realistisch te schrijven. Daarnaast was ik als de dood dat de fotos too much zouden zijn bij het verhaal. Veel mensen waren naakt, moesten bij alles worden geholpen, waren zo kwetsbaar als je je zelf niet voor kunt stellen ooit te zullen zijn.
Ik voelde me al een voyeur toen ik er naast stond, hoe erg moest het wel niet zijn als er fotos van zouden worden afgedrukt? Ik wilde absoluut niet vervallen in een soort SBS-ranzigheid waarin alles maar dan ook alles van mensen zomaar moet worden getoond aan de buitenwereld. Tegelijkertijd wil ik ook wel weer dat mensen worden geraakt door het stuk en de foto's. Integer en onthullend, geen makkelijke combinatie.
Maar ik kreeg vandaag de proefopmaak te zien en ik ben er zo blij mee. Geen blote lichaamsdelen, maar toch eerlijke, prachtige fotos. Soms kan andermans werk me heel gelukkig maken.
Voor verhaal en fotos, zie zaterdag de twintigste.
Dat soort werk wordt heel vaak onderschat. Een hoop mensen hebben zoiets van, het is maar een wijkverpleegkundige bla bla bla, maar onderschatten dan hoe belangrijk ‘dat soort mensen’ zijn.