Herschrijverds

Zo nu en dan heb je er als journalist mee te maken: de herschrijverds. Het is tegenwoordig eerder regel dan uitzondering dat geïnterviewden graag je verhaal willen lezen voor het wordt gedrukt. Dat is hun goed recht, dus mail ik het ze, altijd met de opmerking erbij dat ze mogen controleren op feitelijke onjuistheden.
Dat gaat meestal goed, maar soms tref je een pr-meneer of mevrouw met journalistieke aspiraties. Oei. Dat zijn de ergste.
Want vervolgens krijg je je eigen verhaal terug in je mailbox, maar dan wel compleet herschreven. Nu ben ik heus niet overdreven ijdel, maar van mijn zinnen moeten ze afblijven. Zeker als ze ze zo verbouwen dat het pr-prietpraat wordt of ze volgeplempt zijn met jargon.
Vanmorgen had ik er weer eentje. Ik probeerde de meneer uit te leggen dat ik niet zo blij was dat hij zinnen als „Hij zorgt ervoor, samen met de cardiologen en andere intra-en extramurale hulpverleners, dat de hartfalenpatiënt na het stellen van de diagnose intensief poliklinisch begeleid wordt” niet zo mooi vind. Sterker nog, dat ik ze beslist NIET in mijn tekst wil tegenkomen. “Ja maar het is toch goed Nederlands?” sputterde de man.
Zucht. Ik wil graag een secretaresse die dat soort telefoontjes voortaan voor me afhandelt. Of doe maar een secretaris eigenlijk. Een lange en knappe. Die ook mijn afspraken regelt. En me zo nu en dan fijne hapjes voert. Of een wijntje komt brengen net als ik er behoefte aan heb. Eentje met grote handen. Die goed mijn vaste schoudertjes kan masseren. Iemand die absoluut geen schrijfambitie heeft. Dat moet toch niet zo moeilijk zijn?

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.