Naief
Het ene moment rijd ik ietwat versuft met de slaap nog achter mijn ogen naar mijn kantoortje, het volgende moment schrijf ik voor NL20 een necrologie van de filmmaker die altijd heb bewonderd.Er treedt een raar mechanisme in werking als ik als journalist zulk nieuws te horen krijg. In eerste instantie reageer ik als gewoon mens, geschokt, ongelovig, met kippenvel. Daarna wil ik niets liever dan het zoveel mogelijk mensen vertellen. Nieuws willen doorgeven, dat zit er zo ingebakken. En daarna begin ik te bellen met bronnen, pluis ik interviews uit, zoek quotes en pieker intussen over hoe ik mijn verhaal net iets anders zou kunnen vertellen dan de concurrent. De klokt tikt, het blaadje zakt al over een uur of twee. Geconcentreerd tik ik door.
Maar tussendoor ben ik ook nog Roos. Een mens dat helemaal niet wil geloven in slecht nieuws. Dat de hele tijd denkt Dit kan niet waar zijn. Dat niet begrijpt dat het echt gebeurd is was ze intussen allemaal op zit te schrijven. Maar veel tijd is er niet voor bespiegelingen, ik moet door.
Uiteindelijk haal ik mijn deadline, ben tevreden over mijn verhaal en voel me als het donker wordt even merkwaardig voldaan.
Maar op weg naar huis rijd ik langs De Dam. En ik kan het niet nalaten even van mijn fiets te stappen en naar de bloemen te kijken die er al zijn neergelegd. Overal om me heen staan collegas van de televisie op zoek naar mooie beelden.
Ik kan wel janken, maar geen haar op mijn hoofd die dat voor een camera gaat doen. Ik fiets naar huis, zo hard ik kan tegen de koude wind en realiseer me hoe naïef we zijn. Je zou denken dat we na 9-11 en Pim Fortuyn toch wel enigszins zouden moeten zijn voorbereid op gekken die zo ver gaan dat ze vanwege hun eigen idealen iemand vermoorden. Maar het went niet. We denken nog altijd dat het zo ver vast niet meer zal komen.
Ik moet iets afgeven ergens en het meisje achter de balie verzucht: Wat een gekke dag hè. Ik knik. Weet je, gaat ze verder, iedereen heeft het de hele dag nergens anders over, we zijn zo van slag. Op een bepaalde manier verbroedert zoiets nog ook.
Helaas, daar heeft ze geen gelijk in. Deze actie zal niet verbroederen maar polariseren. Over een paar dagen zullen er mensen opstaan die zeggen dat Van Gogh hierom heeft gevraagd met zijn gekke ideeën. Anderen zullen roepen dat iedereen die in Allah gelooft het land uit moet. We gaan steeds minder van elkaar begrijpen.
Man van 26 met twee paspoorten, wat heb je in godsnaam gedaan?
We zijn weer heel hard wakker geschud en dat lijkt me ook zeer noodzakelijk en tegelijkertijd is het vreselijk pijnlijk.
Roos, je hebt er een indrukwekkend en mooi logje over geschreven.
Ik ben zo bang dat dit alleen maar het begin is. Extremisme is kut, heel kut.
“Man van 26 met twee paspoorten, wat heb je in godsnaam gedaan?” De waarde en normen van zijn eigen godsdienst verkeerd begrijpen. Dat heeft hij gedaan!
Veel kwaad is al geschied maar de media is de polariserende factor, de katalisator, het olie op het vuur. Ik zou dus alle journalisten op willen roepen niet relevante informatie niet te vermelden, statements van daders achterwege te laten, insinuaties over religie, politieke gezindheid en afkomst te vermijden.
Een moordenaar is een moordenaar. Een brandende school in Nederland is een brandende school in Nederland. Neem als journalist je verantwoordelijkheid en gooi water, geen olie.