Ouder

Ik fiets laat op de avond over de dam als ik hem plotseling bij het stoplicht zie staan. De jongen die in mijn studententijd een maandje mijn oogappel was. Ooit hebben we zelfs gezoend, maar verkering wilde het niet worden. Maar wat vind ik hem leuk toen, met zijn poëtische karakter, zijn hemelbestormende dromen, zijn woeste kapsel (niet noodzakelijk in die volgorde van belangrijkheid).
En nu, een jaar of tien later staat hij te wachten bij het zebrapad. Hij ziet er keurig uit. Sterker nog, hij heeft een ouwe mannen-regenjas aan, zon groene. Daaronder zie ik bruine gaatjesschoenen. En hij heeft een grote paraplu in zijn hand, zo een die niet stuk te rammen is en waar je met zijn tweeën onder kan. Aan zijn arm hangt een meisje, niet te mooi, niet te lelijk, een keurig kind. Gestifte lipjes, de haren in een braaf bopje, kleine elegante hakjes aan.
Ik kijk naar hem, hij ziet mij niet. Ik schrik van zijn aablik. Hij is een brave burgerman geworden.
En kaal bovendien.
De romantische jongensziel is veranderd in iemand die er uit ziet als een verzekeringenverkoper. Of in ieder geval als iemand die alles maar dan ook alles in zijn leven verzekerd heeft.
Vandaag werd mijn beste vriendin dertig. Ik realiseer me dat we de leeftijd krijgen waarop mannen kaal worden en schoenen met gaatjes gaan dragen. Ik vind ouder worden niet erg. Ik ben zelfs een stuk gelukkiger dan toen ik 19 was. Maar shit, ik ben nog niet klaar voor onbreekbare paraplus. Laat staan voor een levensverzekering.