Hoekig

Ik merk het plotseling als ik in de auto zit en mezelf hoor roepen: “Jezus zak, wat ben je nou voor idioot, eerst zonodig van rechts inhalen en dan met honderdtien voor me blijven rijden, ONGELOFELIJKE MONGOOL!”
Ik ga tekeer als een overspannen La Tourette-patient. Nou scheld ik over het algemeen snel en makkelijk maar dit komt zo uit het niets en er zit zo veel agressie achter dat ik weet dat het weer eens zo ver is. Ik ben te moe.
Terwijl andere mensen lamlendig en hangerig worden van vermoeidheid, krijg ik een ongelofelijke woede over me op alles en iedereen en mezelf in het bijzonder omdat ik me veel te makkelijk op laat naaien en daar word ik dan weer boos over en zo gaat het maar door. Verdomme.
Fijne dagen zijn dat. ’s Avonds heb ik repetitie en ik voel het kriebelen, borrelen, gisten. Het liefst zou ik mijn meeste medespelers die allemaal denken dat ze godverdomme de regisseur zijn maar hun teksten niet eens kunnen onthouden één voor één de nagels uittrekken en die afgekloven vingers in een pot bijtende azijn douwen.
E. kijkt me ietwat verwonderd aan als ik achter de coulissen in mezelf loop te schelden en te kankeren. “Ik ben een beetje hoekig vanavond,” weet ik nog net grommend uit te brengen. “Oeh,” zegt hij.
Inderdaad, oeh. Aan het eind van de avond besluit ik niet mee naar het café te gaan, want voor je het weet maak ik veel te veel vijanden. Ik ga vroeg naar bed.
En de volgende dag sta ik weer op als mijn eigen glimlachende vredelievende zelf. Ik heb eens gelezen dat wie te lang niet slaapt vanzelf sterft. Dat gaat voor mij niet op denk ik, ik moord alleen mijn omgeving uit, U bent gewaarschuwd. Leg mij in een volgend geval van hoekigheid gewoon in bed.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.