Mag het licht uit?

De dagen na het spelen voel ik me altijd alsof ik door een vrachtwagen ben overreden. Moe, versuft, stem kwijt.
Spelen is intens, zeker als je het naast je gewone leven doet. En vooral ook als je nooit om 23 uur na het stuk naar huis gaat. Ik heb veel kwaliteiten maar verstandig op tijd in bed liggen is niet mijn talent. Vroeger bromde mijn vader altijd al als ik weer eens om zes uur s morgen binnenstommelde: Zo... Moest je weer het licht uitdoen?
Ja dus. Ik ben geen vroege vertrekker. En zeker niet als ik met mijn theatervriendjes na een stuk de kroeg in mag duiken om eens flink met en over elkaar te roddelen, elkaar hevig op de schouders te slaan of gewoon domweg interessante onderwerpen te bespreken (zo schijnt het zo geweest te zijn dat we het zaterdag met een groepje zon twee uur over het manlijk geslachtsorgaan hebben gehad. Tja, zet mij tussen een groepje homos en ik heb genoeg te bepraten). Wie wil er dan nog vroeg naar huis?

Bij deze een kleine foto-impressie. Mijn handen trilden een beetje, dus ze doen wat Parkinsonnig aan maar daar moeten jullie maar door heen kijken.