Thuiskomen
Vandaag moet ik voor de vierde keer op rij helemaal in de steigers voor drie man en een paardenkop. Lagen make-up op, haar opgestoken en vastgezet met bussen haarlak, schoenen gepoetst, 5 jurkjes gestreken, lippen gestift in een bijpassende kleur. Geen hond die het ziet maar toch moet het.We zijn bezig met de try-outs van de musical De Bonte Dinsdagavondtrein die we in maart al met succes hebben gebracht. Nu we het stuk een zomer lang niet hebben gespeeld moeten we weer flink oefenen voor de nieuwe voorstellingen. Zitten de teksten nog in de kop? Kunnen we ze nog een beetje fris brengen ("Nieieieieieuwwwww moet het zijn!" roept de regisseur voortdurend)? Weten we de danspasjes nog en steken we elkaars ogen niet uit met onze showstokken? We moeten het allemaal weer proberen.
Sinds jaar en dag doen we dat in Kampina in Amsterdam Noord, een vestzaktheatertje verscholen in een nieuwbouwwijk. Wat heb ik daar al vaak met het zweet in mijn handen in de coulissen gestaan, overtuigd van het feit dat het stuk niks was, ik er zelf niks van kon en dat ik een andere hobby moest zoeken. Wat ben ik regelamtig na afloop schichtig de regisseur onder ogen gekomen die natuurlijk weer tientallen notes en verbeterpunten voor me had. Wat heb ik me dikwijls opgesloten gevoeld in de piepkleine kleedkamer die we met een mannetje of tien, drie kledingrekken en een strijkplank moesten delen terwijl de verwarming op tien stond. En wat voelt het nu toch weer helemaal als thuiskomen. Want Kampina is verschrikkelijk maar tegelijkertijd zo mooi. Mooi vanwege de belofte van de echte voorstellingen die er nu heel gauw aankomen. Volgend weekend staan we in de Nieuwe de la Mar. Zie hier voor meer info en reserveringen...
Leuk, veel plezier. Ik heb er ook weer zin om ergens mee op de planken te gaan. Doe de groeten aan het orkest. Heb ooit met een aantal van hun de Jack Bultermann Radio Revue gedaan. (Nog even naar “Weet je nog wel” geluisterd op de website).
Kan helaas niet komen kijken. Geniet ervan!