Parttime prinses

Ik ben een prinsesje in het diepst van mijn gedachten. Sommigen zouden dat misschien niet zeggen want ik kan vloeken als een bootwerker en boeren laten die de ruiten in hun sponningen doen trillen, maar echt, dat is niet mijn diepste wezen.
Dat ontdekte ik de afgelopen dagen weer. Mijn moeder was jarig en besloot dat in Maastricht te willen vieren. En dat betekende dus dat mijn ware prinsesjesaard even helemaal naar boven mocht komen. We winkelden en ik keek niet naar prijskaartjes toen ik fijne prinsessenkleertjes aanschafte, we dineerden in Chateau Neercanne en ik at en dronk alles wat mijn prinsessemondje en tenslotte sliepen we in een heusch kasteel waar ik op mijn hoofdkussen een verrassingsdoos vond vol met zachte oliën om mijn prinsessenhuidje mee te strelen.
Eigenlijk ben ik niet zo van de decadente. Ik rijd een oud gebutst autootje en laat me totaal vervuilen du moment dat ik een berg moet beklimmen. Maar aiai, wat zou ik aan dit luxeleven kunnen wennen, zo bedacht ik toen ik gisterenmorgen in de beeldentuin zat uit te buiken van het ontbijt.
Om vervolgens richting Amsterdam te hobbelen en twee uur in de file te staan. Waarbij ik me spontaan een paar flinke André-Hazes-vloeken liet ontsnappen. En nu ben ik een prinsesje met een identiteitscrisis. Toch jammer dat dromen altijd door de realiteit op de hielen worden gezeten.