André

Na de eerste schok, nu een wat uitgebreider In Memoriam.
Ik ben een André-fan van het eerste uur. Niet zo'n intellectueel die de volkschzanger in de armen heeft gesloten na die documentaire, nee, André hoort er al zo veel langer bij. Tuurlijk, hij was lelijk, had rare bakkebaarden, highlights in zijn haar, hij zweette, hij zoop, hij kon zijn eigen teksten niet onthouden. Maar hij was ook rauw, ruig, ongepolijst. Met kitschteksten, afgewisseld door bijna poëtische juweeltjes. Beeldend, eendimensionaal, nooit dubbelzinnig, rijmelarij. Maar ook diepe uithalen, oprechte snik in de stem, en vondsten als "Ik voel me als een kerstboom zonder piek" of "Geef mij nu je angst, ik geef je er hoop voor terug."
Heel wat avonden heb ik met mijn vrienden vanuit mijn kloten "Zoooondag, om een uuuuur of tien, dan mag ik eeeeeven m'n kiiiiinderen zien" gezongen. Niet om er de spot mee te drijven, maar omdat we het even echt meenden, omdat we echt even die gescheiden vader waren.
"Ik voel me zo alleen, met die rotzooi om me heen."
Oké, en we hebben vaak ook erg gelachen. Welke zanger komt er in godsnaam mee weg een openingszin van een liedje te schrijven als:
"Een trap...
Een deur...
En achter die deur, daar moet ik wezen..."

De cd Vijftien jaar Gewoon André gaat vandaag niet meer af.