Kijk, dan hep je natuuluk wel wat bereikt he, as je as uitfindur van het Beeveeootje de geschiedunis ingaat. Andre bedankt. We houwe hem er in.

Te leuk

Kindvrouwtje

Vis en logees blijven slechts drie dagen goed. Oei oei wat is dat waar, zo begin ik nu pas te ondekken. Bij ons thuis is het eigenlijk altijd een zoete inval. Er komen geregeld onverwacht vrienden aan, aan onze keukentafel zijn al heel wat avonden vol drank, voedsel en goede ideeën doorgebracht, eigenlijk is iedereen altijd welkom. Zo ook F’s goede Canadese vriend P. Hij is een redelijk bekende Canadese filmmaker en lijkt nog eens op George Clooney bovendien. U begrijpt: mijn deur stond wagenwijd open toen bleek dat hij Amsterdam een paar dagen aan wilde doen.
Maar ja... hij nam zijn nieuwe vriendinnetje mee. En nee, dat nieuwe vriendinnetje vind ik dus niet zo leuk. In het kort: het is een kindvrouwtje met een kinderlijfje en een kinderstemmetje en een kinderpruillipje als ze haar zin niet krijgt. Ik haat kindvrouwtjes, ik haat kindstemmetjes en ik haaaaaat pruillipjes. Maar goed, als ze al deze tekortkomingen nou wist te compenseren met een charmerende welbespraaktheid of een doortastende intelligentie, dan had ik best over dat K3-gedrag heen kunnen stappen. Helaas. Dit is het domste meisje dat ik ken. Een kleine selectie opmerkingen:

“Er stonden allemaal mensen in een rij op de gracht te wachten. Is dat voor een coffeeshop? Voor het Anne Frankhuis? Wat is dat dan? Wie is Anne Frank dan?”
“Hangen hier echt schilderijen van Rembrandt in een museum? Hoe kan dat dan? O, dat was een Nederlander?”
“Roos, wat betekent jouw naam eigenlijk in het Nederlands? Hoezo, het komt van het Latijnse Rosa? Betekent dat echt in alle talen hetzelfde?”
“Linda... Linda... hoe spel je dat eigenlijk?”
“Ik word ’s morgens heel vroeg wakker, maar ik vind dat helemaal niet erg want dan lig ik in jouw bibliotheek-kamer. Hoezo, die boeken kan ik niet lezen want ze zijn in het Nederlands? Ik vind het gewoon leuk om naar ze te kijken...”

Ze zijn er nu drie dagen en ze blijven er ook nog drie. Ik kan er niet meer tegen. Mijn hersencellen sterven af. Ik sterf af. Help!!

André

Na de eerste schok, nu een wat uitgebreider In Memoriam.
Ik ben een André-fan van het eerste uur. Niet zo'n intellectueel die de volkschzanger in de armen heeft gesloten na die documentaire, nee, André hoort er al zo veel langer bij. Tuurlijk, hij was lelijk, had rare bakkebaarden, highlights in zijn haar, hij zweette, hij zoop, hij kon zijn eigen teksten niet onthouden. Maar hij was ook rauw, ruig, ongepolijst. Met kitschteksten, afgewisseld door bijna poëtische juweeltjes. Beeldend, eendimensionaal, nooit dubbelzinnig, rijmelarij. Maar ook diepe uithalen, oprechte snik in de stem, en vondsten als "Ik voel me als een kerstboom zonder piek" of "Geef mij nu je angst, ik geef je er hoop voor terug."
Heel wat avonden heb ik met mijn vrienden vanuit mijn kloten "Zoooondag, om een uuuuur of tien, dan mag ik eeeeeven m'n kiiiiinderen zien" gezongen. Niet om er de spot mee te drijven, maar omdat we het even echt meenden, omdat we echt even die gescheiden vader waren.
"Ik voel me zo alleen, met die rotzooi om me heen."
Oké, en we hebben vaak ook erg gelachen. Welke zanger komt er in godsnaam mee weg een openingszin van een liedje te schrijven als:
"Een trap...
Een deur...
En achter die deur, daar moet ik wezen..."

De cd Vijftien jaar Gewoon André gaat vandaag niet meer af.

Dood

Jemig, Andre... Het zat er in maar geloven kan ik het nog niet. Op naar de vlieger hoog in de hemel!

Armpje drukken?

Powerrrrr

De laatste tijd heb ik steeds handvatten in mijn handen. Los van het voorwerp waar ze eerst aan vast zaten welteverstaan.
Afgelopen week wilde ik de deur van mijn kantoortje opendoen en opeens had ik de losse deurkruk tussen mijn vingers. Ik deed echt niks en toch brak ie af. Dan sta je raar te kijken.
Ik ben geen enorm brede op liquidatielijsten voorkomende kickbokser en met een Hells Angel vergeleken stel ik ook maar weinig voor. Toch ben ik blijkbaar beresterk.
Laatst had ik ook al het handvat van mijn fietsstuur in mijn handen. Zomaar. Als je hem met opzet zou willen verwijderen lukt het niet. Ik bedoel, ik ben normaal zo iemand die haar voet bijna breekt als ze pissig uit woede een trap tegen de muur geeft. Of een Balkenendepootje oploopt. Kunt u nagaan.
Gisteren wilde ik met mijn griepkop in bad. Ik heb een kraan met twee van die hendeltjes, een voor warm en een voor koud. U raad het al. Het koude hendeltje in mijn handen.
Mocht ik dus binnenkort met uitgestoken arm op u afkomen voor een ferme handdruk, dan bent u gewaarschuwd.

Rot

Mijn hoofd doet het niet meer. Defect. Er zit griep in. Jaaaa, zeggen jullie nu allemaal, had je maar niet moeten staan slempen in Cafe Nol. Pffft. Ik vertel jullie nooit meer wat. Maar volgens mij heb ik deze ziektekiemen veel eerder opgedaan. Vorige week voelde ik me ook al een klein beetje raar en nu heeft de verrotting pas echt toegeslagen. Het griepvirus begon als een soort houtrot in mijn keel. Die werd rood en rasperig en het leek wel alsof er allemaal splintertjes in zaten. Nu geldt hetzelfde voor mijn hoofd eigenlijk. Puh. Huizen kun je insmeren met Cetabever om te voorkomen dat ze aangetast worden door weersinvloeden. Hoe zit dat eigenlijk bij mensen?

Altijd lol

Mijn vader is geboren boven Café Nol en nog altijd als ik dat aan Amsterdammers vertel, krijg ik een goedkeurend knikje toegezonden. Want met zo’n achtergrond moet je wel een echte ras-Amsterdamse zijn.
Nou valt dat best mee, hoor. Ik ga geheel uit vrije beweging soms naar Zwolle, ik spreek over het algemeen best redelijk ABN (behalve als ik kwaad ben op al die kolerelijers) en zeg meestal dat het regent en niet regont.
Maar ja, zo nu en dan komt de ware aarde natuurlijk boven, zo ook dit weekend. Om onverklaarbare redenen belandde ik namelijk zelf in Café Nol. Dat gebeurt heel soms als ik in kennelijke staat ben. En ja, het was weer fantastisch.
Daarom, voor alle onwetenden, 10 redenen waarom Café Nol zo geweldig is:

-De gordijnen! Wit tule omgeven door rood licht, het is alsof je middenin een slagroomtaart staat.
-Er komen heel veel lelijke mannen die smachtend om je heen blijven staan en je voorzien van drank en daar verder niets voor terug hoeven.
-Iedereen heet daar Mop.
-Je mag er vrijelijk koorballen uitlachen die er ook komen om uitgelachen te worden.
-Niets en niemand is hip.
-Er staan allemaal porseleinen beeldjes achter de bar.
-Ome Jan, de oude zeekapitein, is er altijd en als je geluk hebt mag je z’n pet op.
-Als iemand iets lulligs over een ander zegt, is het commentaar: “Aaach, zeik niet, die jongen heb ook een moeder.”
-De barvrouwen laten zich door niets en niemand opnaaien en gooien met ijsklontjes als iets ze niet zint.
-Waar kun je nou nog dertien keer op een avond zingen dat je een toetoetoeter op je waterskoeter hebt?

Zucht... Café Nol... altijd lol.

Zonder dolle

Amsterdammers hebben het niet zo op de rest van Nederland. ‘Je hebt Amsterdam en de rest is buitenland,’ hoor je ze denken. Eerlijk gezegd ben ik wat dat betreft een echte Amsterdamse. De rest van Nederland interesseert me wel... maar ik kom er zelden. Zo was ik gisteren voor het eerst van mijn leven in Zwolle, omdat ik daar een Weps-bijeenkomst had. Ik ken Zwolle alleen maar van dat liedje van Van Kooten en De bie. “Zwolle, zonder dolle, is een eieieieieinde –stad.”
Ik stelde me bij Zwolle altijd een klein provinciaals kneuterstadje voor, maar toen ik gisteren het centrum bereikte (“Er is een centrum!”), bleek er een heuse Mediamarkt te zijn, een winkelzone, en jawel, een gigantische parkeergarage.
Na een gezellige avond besloot ik tegen middernacht maar weer eens naar huis te gaan. Ik wandelde door Zwolle-city met een glimlach op mijn gezicht. Ik passeerde zelfs een seksshop (”Bianca”) en begon me al een beetje thuis te voelen.
Eenmaal aangekomen bij de parkeergarage wilde ik mijn kaartje in de automaat doen om te betalen. Automaat stuk. Ik wandelde vrolijk Koot&Bie-zingend naar beneden (“Want ze houwe niet van dolle, niet van grappen, niet van grolle...”) en zag een nieuw bordje dat in de richting van een automaat wees. Die automaat zat verstopt achter een schuifdeur die na 20.00 niet meer open kon. O.
Ik begon een beetje vermoeid te raken en besloot naar het informatiehok te lopen op zoek naar een Zwolse parkeergaragehouder. Maar ook die werkte niet na achten. Het hok was leeg. En andere automaten waren er niet.
Daar stond ik dan. In een donkere parkeergarage in Zwolle en ik kon er niet uit. Ik kreeg al visioenen van Zwolse hanggroepjongeren die me van mijn tasje zouden beroven. Na een half uur tevergeefs zoeken naar een misschien heel goed verstopte betaalautomaat was ik inmiddels wanhopig en zag ik de krantenkoppen voor me: ‘Amsterdamse vrouw gevonden na drie weken eenzame opsluiting in Zwolse parkeergarage’.
Ik kreeg het Spaans benauwd. In paniek drukte ik op alle knopjes bij de ingang die ik maar tegenkwam. Plotseling klonk er zowaar een stem uit een onzichtbaar intercommetje. Ik kreeg zowat een rolberoerte. “De automatn zijn stuk, u kunt gratis uitrijdn, mvrouw,” knisperkraakte het. Ik wist niet hoe snel ik in mijn auto moest springen om Zwolle-city te verlaten. En heel, heel gauw terug naar Amsterdam te rijden. Ik weet het, wij hoofdstedelingen zijn gewoon allemaal schijterds.

Darts

OK, het is een beetje vrijdagmiddaghumor, maar heb je even niks te doen en zin om te lachen, doe dan mee aan: Gooi als een dwaas op je baas!

Opstopper

Soms begrijp ik als journalist mijn eigen beroepsgroep niet. Ik zie Frits Wester als stralende gebraden haan bij het nieuws zitten, want hij heeft me toch een primeur. De Miljoenennota! Op woensdag al in plaats van op vrijdag! En ik denk alleen maar: ‘Nou en?’. Wat is er nou zo spannend aan de Miljoenennota dat je hem perse een paar dagen voor de officiële lancering in handen moet hebben? Wat staat er in dat we nog niet weten? Dat we gaan bezuinigen? Dat we er in koopkracht op achteruit gaan? Dat de PC-Privé-regeling wordt afgeschaft? Dat cultuurinstellingen zoals mijn eigen cluppie geen subsidie meer krijgen? Het is allemaal al lang bekend. Primeurjacht is leuk, maar als journalisten dit als de primeur van het jaar zien, denk ik: ‘Kom zeg, ga boeven vangen ofzo.’
Overigens ben ik niet helemaal ongelukkig met de bezuinigingen. Ze maken namelijk een einde aan de Opstapper (nu allemaal in koor: “Aaaaaaah”). Voor wie niet in Amsterdam woont zal ik even uitleggen wat dit staaltje gemeentesubsidiering is.
De Opstapper is een busje, dat de hele dag de Prinsengracht op en af rijdt. Speciaal voor mensen die te lui zijn om te lopen of de tram te pakken of nog nooit van het concept taxi hebben gehoord. Zij houden dat busje aan waar ze maar willen, stappen op en mogen er ook uit waar ze willen.
Nou rijdt ik iedere dag de Prinsengracht af naar mijn werk.
HEEFT IEMAND ENIG IDEE HOE ERG HET IS OM STEEDS ACHTER DIE ACHTERLIJKE OPSTOPPPER TE FIETSEN????
Hij rijdt aan de rechterkant van de weg, want de passagiers moeten tot aan de stoep worden afgeleverd, waardoor het onmogelijk is hem aan die kant voorbij te gaan zonder van de weg te worden gedrukt.
Probeer je het van de andere kant dan stuurt de chauffeur toevallig net naar links, want dat doet ie soms zomaar, het lijkt wel alsof ie daar op getrraind is.
Hij rijdt nul in het uur, je kunt er als fietser onmogelijk langs en wordt dus totaal vergast door de uitlaatgassen die dat ding uitstoot.
Hij vervoert ofwel toeristen ofwel bejaarden en allebei is even erg want ze weten nooit waar ze naar toe moeten.
Dat betekent dat hij stinkend en rokend en wel soms minuten lang stil blijft staan om uit te leggen dat dat pand toch echt het Anne Frank-house is en niet The Raiksmoesioem.
Wie eenmaal achter de Opstopper zit, is gevangen.
Want durf je het er op te wagen hem te passeren als hij stilstaat, dan stapt er net een bejaarde uit en zoals iedereen weet zijn bejaarden altijd boos dus krijg je meteen een hengst met een paraplu of een douw met een looprek omdat je het waagt langs te rijden of je wordt onder de voet gelopen door een stel toeristen die je onmiddellijk onder je rok betasten en willen weten waar de Boeldog is en anders word je wel uitgescholden door de chauffeur die eigenlijk een te groot ego heeft om in dat klotebusje te rijden en liever een echte GVB-bus had bestuurd maar voor zijn examen is gezakt waardoor hij nu al zijn frustratie op jou botviert.
De opstapper is een dagelijkse bron van ergernis. De opstapper stopt. Bezuinigingen zijn soms heel goed. Leve de koningin!

Terrorisme

Sorry, maar hier moet ik dus erg om lachen. Ik zie steeds een ontploffende Holle Bolle Gijs voor me... Papier Hierrrrrr....

Borstel

Dat was schrikken! Van sommige dingen ga je er van uit dat ze onveranderlijk zijn. De scheefheid van de Toren van Pisa, ons regenachtige klimaat, de koopzucht van Estelle en het haar van Frits Barend. Zie ik gisteren opeens dat die laatste een nieuwe coupe heeft! Met een scheiding! Frits, doe even normaal en laat dat borstelkoppie gewoon weer lekker de hoogte in groeien.

Herrie

Na al die rillettes in Frankrijk moet ik weer een beetje op mijn lijn gaan letten, anders gaat straks mijn broek niet meer dicht en dat staat zo raar. Ik heb alleen een ontzettende hekel aan diëten.
Dat komt vooral doordat ik een belangrijk probleem heb: eten roept mij. Zit ik thuis aan een keurig schaaltje magere yoghurt, hoor ik opeens zacht getik dat uit de vriezer komt. Het is de bak Haagen Dazs Magadamia Nut Brittle. Het dekseltje gaat vanzelf open.
“Hoehoeoeoeoe<” klinkt het. “Rooooooos... Ik ben het.”
Ik zet de televisie wat harder en lepel vlijtig door.
“Hoooooi!!!”, roept het ijs vrolijk.
“Ik ben het, Haaaaaagie...”
Ik begin hard te hoesten om het geluid te overstemmen.
“Eeeeet mij.... eeeet mij.... eeeeet mij....!”
En echt, puur en alleen om van dat zeurderige zeikstemmetje af te zijn open ik uiteindelijk woedend de vriezer en neem een enorme hap uit het ijs. Pffft. Nou je zin?
Je zou kunnen zeggen: “Koop dan geen ijs meer.” Zit wat in, maar ook op straat wordt er steeds naar me geroepen.
“Hallooooooo!” tetteren de dropjes bij de drogist.
“Hoipipeloi!” olijkt de geitenkaas bij de Albert Heijn.
“Roosje, vrouw van mijn hart, zal ik jou eens even lekker verwennen?” vraagt het pak stroopwafels bij de bakker.
Wat moet ik daar nou mee? Het zijn overigens alleen de slechte voedingswaren die mij roepen. Bij deze dan ook een dringende oproep. Tomaten, selderij. Hüttenkäse en appeltjes, help me. Laat je horen!

Lenig

Tais-toi et soit beau!

Willie

“Heb jij nog leuke ideetjes?” Freelance journalisten worden door hoofdredacties vaak als ideeënbroedmachines beschouwd. Daar kan ik ze geen ongelijk in geven, maar soms is het wel vermoeiend als je op een dag drie keer een mailtje krijgt met de strekking: “Wij zijn de komende nummers aan het indelen en vroegen ons af of jij nog wat mooie plannetjes had.”
Nou heb ik best vaak goede ideeën, hoor. Ze komen op de gekste momenten op. Tijdens het sporten bijvoorbeeld, is het opeens: ‘Heeee, een goed idee!” Er gaat nog net geen lampje boven mijn hoofd flikkeren. Ook in bad lukt het goed of zelfs in bed. “Ha, daar heb je weer een idee!” roep ik dan. Dat kan bij de seks trouwens nog wel eens tot misverstanden leiden.
Zo nu en dan ben ik ook even helemaal ideeloos. Ik lees kranten, maak een wandeling, ouwehoer met vrienden, allemaal om de nodige inspiratie op te doen. Maar er gebeurt helemaal niets. Al mijn ideeën zijn stom of te weinig gedefinieerd of niet samen te vatten in een zin of te ingewikkeld of te simpel of dus gewoon eeeh... stom.
En juist op dat moment gaan ze bellen. “We zitten met een gat!” roepen ze. “Je krijgt vier pagina’s tot je beschikking!” klinkt het. “Je staat rood!” schreeuwt de bank. Maar er komt even niets uit me.
En dan opeens komt de inspiratie weer terug. Ik barst van de plannen, schud de leuke verhalen zo uit mijn mouw. Maar ja, dan is het geld even op bij de bladen, of zijn er een paar advertenties bijgekomen en is er te weinig ruimte, of is de hoofdredacteur net met onbekende bestemming vertrokken.
Pffft. Rare mechanismen. Waarom werkt dat toch altijd zo? Geen flauw idee.


(In het kader van een brokje volledig overbodige informatie: wisten jullie dat Willie Wortel in het Engels Gyro Gearloose heet???)

La van der Laar

Ik ben bepaald geen tuinbroekenfeminist. Ik ben opgegroeid in een tijd met slogans als “Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid” en heb nooit het gevoel gehad dat ik nou zo nodig op de barricaden moest voor de rechten van den vrouw. Maar nu zit ik me toch werkelijk een beetje pissig te maken. In een nieuw televisieprogramma gaan Irene van der Laar en Mariska Hulscher op zoek naar de ideale man. Prima, moeten zij weten maar dit weekend staat er in De Telegraaf een interview met de dames. De strekking van het verhaal is niet hoe die ideale man er dan wel niet uit moet zien, nee, Irene en Mariska wauwelen alleen maar over dat wat de ideale vrouw moet zijn. Ze geven er zelfs een checklist bij. Dit zijn enkele punten op de lijst die een vrouw volgens Hulscher en Van der Laar ideaal maken:

-Ze weigert haar man nooit in bed Als ze geen zin heeft, maakt ze zin
- Ze heeft niet zo’n heftige carrière dat ze nooit thuis is als HIJ thuis is
- Als ze alleen uit gaat kleedt ze zich decent, als ze met HEM weg gaat mag het ook latex zijn
-Ze laat hem winnen bij spelletjes
-Ze ziet er altijd verzorgd uit
-Ze is een perfecte huismanager.

Pardon??? Gaan we weer terug naar de jaren vijftig ofzo? Wie wil er nou zo’n doos als vrouw?
Ach, helemaal verbaasd hoef ik natuurlijk niet te zijn, sinds ik zag dat Irene bij de Nationale IQ-test een IQ van nog geen 80 bleek te hebben.
Vorige week was ik bij de Cabarestafette in De Kleine Komedie en toevallig was La van der Laar er ook. Ze was er samen met drie jonge studenten, met pukkeltjes en al, van wie er een haar vriendje bleek te zijn getuige de hand die hij steeds bezitterig op haar bil legde. De grapjes van de eerste act, rapper Ali B, kon ze nog wel volgen, ze lachte hartelijk mee. Maar tijdens de acts daarna ging ze steeds moeilijker kijken. Haar vriendje boog zich zo nu en dan naar haar over om een en ander toe te lichten als de zaal in een stuip lag en pas een halve minuut later viel het kwartje bij deze sterpresentatrice en verscheen er ook een glimlach op haar zorgvuldig opgemaakte gezichtje.
Jaja, de ideale vrouw is dus vooral dom. No way dat ik die Telegraafadviezen ga opvolgen. Voor je het weet verander ik in een Irene.

Mieten en tieten

Zo nu en dan ben je als journalist uitverkoren. Je mag weg uit de puinhoop van je bureau, de deadlinedruk achter je laten, weigerende faxen en printers hoef je even niet te repareren, want jij, ja jij, bent gekozen. Je mag mee op persreis.
“Wat is een persreis?”, roepen misschien de brave lezertjes uit die nooit een vraagteken zetten bij het feit dat er soms opeens in alle kranten verhalen over Zuidoost Sicilië verschijnen. Wel, zo nu en dan komt een verkeersbureau op het lumineuze idee om een aantal schrijverds uit te nodigen en die een weekje te fêteren in hun beloofde land. In de hoop dat ze zo enthousiast raken dat ze er een leuk stukje over gaan schrijven, wat ze doorgaans ook doen, want voor wat hoort wat, nietwaar.
Als freelancer krijg ik bitter weinig persreisjes aangeboden. Meestal bedenkt een redactiechefje dat het heel belangrijk is als hij zelf gaat of stuurt hij een vrijwel overspannen redacteur mee in de hoop dat die dan eens lekker uitrust.
Wat was ik dan ook blij dat ik nu eens een leuk aanbod kreeg. Vorige week werd ik gebeld of ik meewilde op persreis naar de Atlantische Loirestreek in Frankrijk. Wat een zegen, ik kon wel wat rust gebruiken, dus geestdriftig zei ik dat ik graag meewilde.
Maar rust? Rust??????? Vergeet het maar. In drie dagen zijn we de rivier afgevaren, hebben we talloze sluizen getrotseerd, een kerk bezocht, nog een kerk, nog een, in een klooster de vespers aangehoord, een pottenbakkerij gezien, en een aardewerkwinkel, en een aardewerkmuseum, en een aardewerkmuseumwinkel, een everzwijnenboerderij, en 450 everzwijnen waar de ietwat enthousiast Franse boer maar liefst anderhalf uur over door bleef ratelen (“Je hebt grote everzwijnen en kleine. Sommige hebben strepen en andere niet. Verder heb je dus grotere, maar je hebt ook kleinere” etcetc.), een Middeleeuws dorp met museum, een kasteel en ook nog een grot met alweer een zeer breedsprakige gids (“Je hebt stalactieten en stalagmieten. En als de stalactiet de stalagmiet ontmoet, krijg je een pilaar.” Nooit geweten dat mieten en tieten pilaren veroorzaakten, wilde ik nog opmerken maar we glibberden alweer verder de duisternis in.) En al die tijd sjokten ik en vier oude manlijke collega’s achter het blij huppelende persmeisje aan.
Gisteren kon ik niet meer tegen al dat gepraat. In Parijs maakten we een tussenstop en ik besloot de groep even te verlaten. Ik nam de metro en had precies een uur de tijd in La Fayette. Heb geweldige schoenen gekocht. In stilte.

Sorry, ben een beetje cijfermatig momenteel, maar ik zie net in mijn statistieken dat er van alle bezoekersaantallen 1 echte piek is geweest het afgelopen weekend. Om 4 uur vannacht! Wie gaat er nou om 4 uur zondagnacht al die logjes lezen? Meer dan 60 mensen! Merkwaardig... Zitten jullie allemaal in de piekermodus ofzo?

Kiss

“Dat niets zo mooi en eenzaam is als rijden door de nacht.” Een zinnetje van Blof schiet door mijn hoofd als ik op zaterdagnacht uit het café kom en naar huis fiets. Ik houd er wel van, even alleen rijden door het drukke donker. Ik voel me altijd een beetje onzichtbaar, maak even geen deel uit van alles wat er in de stad gebeurt, ik kijk er alleen maar naar.
Bij Metz in de Leidsestraat zie ik een stelletje staan. Zij heeft een galajurk aan, een woord dat ze ongetwijfeld zal uitspreken als ‘gaelaejujjjk’, hij een pak waarvan het jasje zompige bierplekken vertoont. Ze staan te zoenen en ik weet niet waarom, maar ik zie dat ze er niets aan vindt. Hij duwt een tong in haar oor en zij schudt een beetje met haar hoofd. Gelijk heeft ze, ik heb ook altijd een hekel gehad aan tongen in mijn oor.
Als een hond likt hij haar gezicht, totdat hij, wankel en wel, haar mond weer heeft gevonden om zich daar gulzig op te storten. Een hand grijpt onder haar glitterjurk op zoek naar vlees. Ze weert hem een beetje af, houdt voorzichtig een elleboog voor haar borst. Wat doet ze daar eigenlijk? Is hij de populairste jongen van het dispuut? Heeft hij haar met zoete woordjes doen geloven dat ze de mooiste was van het bal? Wil ze domweg later aan haar vriendinnen over haar score kunnen vertellen?
Plotseling rinkelt in zijn broekzak zijn telefoon. Hij laat haar onmiddellijk los en neemt op. “Heeeeey, gabber, nee, het is hier heeeeel gezellig,” lalt hij.
Ik zie haar staan. In eerste instantie neemt ze een wulpse pose aan, ze krult haar lippen, waant zich een lekker wijf. Maar langzaam beginnen haar schouders te zakken. Haar armen hangen langs haar lichaam, het kleine feesttasje bungelt aan haar pols. Geduldig staat ze te wachten tot hij is uitgetelefoneerd. Hij is inmiddels op een muurtje gaan zitten en lacht te hard om het verhaal dat hem wordt verteld. Ik zie haar twijfelen en wil haar het liefst toeschreeuwen: “Meisje ga naar huis!” Maar ik ben onzichtbaar en trap door.

Bram

Een paar maanden geleden sprak ik hem nog vanwege een kerstspecial op televisie. Hij vertelde mij een verhaal waar geen touw aan vast te knopen was (iets met reincarnatie en het bewijs ervan), maar deed dat zo gedreven dat ik uren naar hem had kunnen luisteren. Ooit ontmoette ik hem omdat ik een toneelstuk deed dat Shireen Strooker, zijn geliefde, regisseerde. Hij kwam haar halen. Ik heb zelden iemand zo intens en liefdevol naar zijn vrouw zien kijken. Het liedje over de steen die hij verlegde behoort tot een van de mooiste uit de Nederlandse kleinkunst. Er gaan te veel bijzondere mensen dood.

Er even tussenuit

Vrijdag had ik geen blije dag en dus besloten F. en ik met mijn nicht en haar man even lekker de stad uit te gaan. Varen in Broek in Waterland, dat zou alle stress wel verdrijven. En inderdaad, het bootje dobberde rustig, het water was spiegelglad, aan boord veel hapjes en bubbels. Kortom: ik was behoorlijk tevreden.
Toch kon niet iedereen de stadse hectiek helemaal loslaten...

F.: “Er gaat een mobiele telefoon.”
“Huh? Hoebedoelje?”
F.: “Jawel man, dat geluid, pak die mobiel nou even op, ik word er gek van, zo irritant!”
“F?”
F.: “Ja?”
“Dat is een koe...”

Nou zeg, nu sta ik weer op nummer 39. Vreemd. Lijstjes zijn stom.

Nou zeg, staat mijn logje opeens op nummer 1 in de bloglijst van BNN. Yeah!

Piekermodus

Ik kan me niet herinneren dat ik er als kind last van had. Als ik me toen ongelukkig voelde, wilde ik altijd maar een ding: slapen. Als mijn ouders boos op me waren, ik ruzie met een vriendinnetje had of gewoon een beetje keelpijn had, werd ik als vanzelf naar mijn bedje gedreven. Du moment dat ik lag, viel ik in slaap om enkele uren later verkwikt en vrolijk te ontwaken.
Waarom kan ik dat nu niet meer? Du moment dat ik me tegenwoordig zorgen om iets maak, lig ik wakker en verval ik in een ronduit zinloze en vervelende toestand: de piekermodus.
Met mijn ogen open tel ik de gaatjes in de klamboe en gaat het in mijn hersenpan hysterisch te keer. Piekerdepiekerdepieker. Eerst wordt het probleem geanalyseerd. Pieker. Dan bedenk ik oplossingen. Peinspieker. Dan bedenk ik waarom die oplossingen mogelijk niet werken. Piekerpeinspieker. En als ik dan eindelijk het probleem een beetje los begin te laten, realiseer ik me dat ik al uren wakker lig en ga ik daar weer over piekeren.
En het helpt allemaal natuurlijk geen reet. Soms probeer ik te voorkomen dat ik in de piekermodus beland door bijvoorbeeld een flinke borrel te nemen, maar de dronken piekermodus is nog veel verwarrender dan de nuchtere, dus daar ben ik van af gestapt.
Toch heeft de piekermodus 1 voordeel. Ook al is de volgende dag het probleem nog altijd niet verholpen, ik ben dan zo moe dat ik als vanzelf in slaap val. Lekker. Weer net als vroeger, gewoon onder de dekens wachten tot het over gaat.

Priesiela

Nederlanders zijn vaak zoooo origineel. "Heeeey Jefrey, roep jij Priscilla es binnen, mama zit met t ete te wachte en Kevin mot zo voetballe. Jordi, blijf van die lambrisering af!!!" Als ik een kind krijg, noem ik het gewoon X. Weet ik tenminste zeker dat het niet in een of ander achterlijk namenlijstje belandt.