Zonder dolle

Amsterdammers hebben het niet zo op de rest van Nederland. ‘Je hebt Amsterdam en de rest is buitenland,’ hoor je ze denken. Eerlijk gezegd ben ik wat dat betreft een echte Amsterdamse. De rest van Nederland interesseert me wel... maar ik kom er zelden. Zo was ik gisteren voor het eerst van mijn leven in Zwolle, omdat ik daar een Weps-bijeenkomst had. Ik ken Zwolle alleen maar van dat liedje van Van Kooten en De bie. “Zwolle, zonder dolle, is een eieieieieinde –stad.”
Ik stelde me bij Zwolle altijd een klein provinciaals kneuterstadje voor, maar toen ik gisteren het centrum bereikte (“Er is een centrum!”), bleek er een heuse Mediamarkt te zijn, een winkelzone, en jawel, een gigantische parkeergarage.
Na een gezellige avond besloot ik tegen middernacht maar weer eens naar huis te gaan. Ik wandelde door Zwolle-city met een glimlach op mijn gezicht. Ik passeerde zelfs een seksshop (”Bianca”) en begon me al een beetje thuis te voelen.
Eenmaal aangekomen bij de parkeergarage wilde ik mijn kaartje in de automaat doen om te betalen. Automaat stuk. Ik wandelde vrolijk Koot&Bie-zingend naar beneden (“Want ze houwe niet van dolle, niet van grappen, niet van grolle...”) en zag een nieuw bordje dat in de richting van een automaat wees. Die automaat zat verstopt achter een schuifdeur die na 20.00 niet meer open kon. O.
Ik begon een beetje vermoeid te raken en besloot naar het informatiehok te lopen op zoek naar een Zwolse parkeergaragehouder. Maar ook die werkte niet na achten. Het hok was leeg. En andere automaten waren er niet.
Daar stond ik dan. In een donkere parkeergarage in Zwolle en ik kon er niet uit. Ik kreeg al visioenen van Zwolse hanggroepjongeren die me van mijn tasje zouden beroven. Na een half uur tevergeefs zoeken naar een misschien heel goed verstopte betaalautomaat was ik inmiddels wanhopig en zag ik de krantenkoppen voor me: ‘Amsterdamse vrouw gevonden na drie weken eenzame opsluiting in Zwolse parkeergarage’.
Ik kreeg het Spaans benauwd. In paniek drukte ik op alle knopjes bij de ingang die ik maar tegenkwam. Plotseling klonk er zowaar een stem uit een onzichtbaar intercommetje. Ik kreeg zowat een rolberoerte. “De automatn zijn stuk, u kunt gratis uitrijdn, mvrouw,” knisperkraakte het. Ik wist niet hoe snel ik in mijn auto moest springen om Zwolle-city te verlaten. En heel, heel gauw terug naar Amsterdam te rijden. Ik weet het, wij hoofdstedelingen zijn gewoon allemaal schijterds.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.