Mieten en tieten

Zo nu en dan ben je als journalist uitverkoren. Je mag weg uit de puinhoop van je bureau, de deadlinedruk achter je laten, weigerende faxen en printers hoef je even niet te repareren, want jij, ja jij, bent gekozen. Je mag mee op persreis.
“Wat is een persreis?”, roepen misschien de brave lezertjes uit die nooit een vraagteken zetten bij het feit dat er soms opeens in alle kranten verhalen over Zuidoost Sicilië verschijnen. Wel, zo nu en dan komt een verkeersbureau op het lumineuze idee om een aantal schrijverds uit te nodigen en die een weekje te fêteren in hun beloofde land. In de hoop dat ze zo enthousiast raken dat ze er een leuk stukje over gaan schrijven, wat ze doorgaans ook doen, want voor wat hoort wat, nietwaar.
Als freelancer krijg ik bitter weinig persreisjes aangeboden. Meestal bedenkt een redactiechefje dat het heel belangrijk is als hij zelf gaat of stuurt hij een vrijwel overspannen redacteur mee in de hoop dat die dan eens lekker uitrust.
Wat was ik dan ook blij dat ik nu eens een leuk aanbod kreeg. Vorige week werd ik gebeld of ik meewilde op persreis naar de Atlantische Loirestreek in Frankrijk. Wat een zegen, ik kon wel wat rust gebruiken, dus geestdriftig zei ik dat ik graag meewilde.
Maar rust? Rust??????? Vergeet het maar. In drie dagen zijn we de rivier afgevaren, hebben we talloze sluizen getrotseerd, een kerk bezocht, nog een kerk, nog een, in een klooster de vespers aangehoord, een pottenbakkerij gezien, en een aardewerkwinkel, en een aardewerkmuseum, en een aardewerkmuseumwinkel, een everzwijnenboerderij, en 450 everzwijnen waar de ietwat enthousiast Franse boer maar liefst anderhalf uur over door bleef ratelen (“Je hebt grote everzwijnen en kleine. Sommige hebben strepen en andere niet. Verder heb je dus grotere, maar je hebt ook kleinere” etcetc.), een Middeleeuws dorp met museum, een kasteel en ook nog een grot met alweer een zeer breedsprakige gids (“Je hebt stalactieten en stalagmieten. En als de stalactiet de stalagmiet ontmoet, krijg je een pilaar.” Nooit geweten dat mieten en tieten pilaren veroorzaakten, wilde ik nog opmerken maar we glibberden alweer verder de duisternis in.) En al die tijd sjokten ik en vier oude manlijke collega’s achter het blij huppelende persmeisje aan.
Gisteren kon ik niet meer tegen al dat gepraat. In Parijs maakten we een tussenstop en ik besloot de groep even te verlaten. Ik nam de metro en had precies een uur de tijd in La Fayette. Heb geweldige schoenen gekocht. In stilte.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.