Piekermodus

Ik kan me niet herinneren dat ik er als kind last van had. Als ik me toen ongelukkig voelde, wilde ik altijd maar een ding: slapen. Als mijn ouders boos op me waren, ik ruzie met een vriendinnetje had of gewoon een beetje keelpijn had, werd ik als vanzelf naar mijn bedje gedreven. Du moment dat ik lag, viel ik in slaap om enkele uren later verkwikt en vrolijk te ontwaken.
Waarom kan ik dat nu niet meer? Du moment dat ik me tegenwoordig zorgen om iets maak, lig ik wakker en verval ik in een ronduit zinloze en vervelende toestand: de piekermodus.
Met mijn ogen open tel ik de gaatjes in de klamboe en gaat het in mijn hersenpan hysterisch te keer. Piekerdepiekerdepieker. Eerst wordt het probleem geanalyseerd. Pieker. Dan bedenk ik oplossingen. Peinspieker. Dan bedenk ik waarom die oplossingen mogelijk niet werken. Piekerpeinspieker. En als ik dan eindelijk het probleem een beetje los begin te laten, realiseer ik me dat ik al uren wakker lig en ga ik daar weer over piekeren.
En het helpt allemaal natuurlijk geen reet. Soms probeer ik te voorkomen dat ik in de piekermodus beland door bijvoorbeeld een flinke borrel te nemen, maar de dronken piekermodus is nog veel verwarrender dan de nuchtere, dus daar ben ik van af gestapt.
Toch heeft de piekermodus 1 voordeel. Ook al is de volgende dag het probleem nog altijd niet verholpen, ik ben dan zo moe dat ik als vanzelf in slaap val. Lekker. Weer net als vroeger, gewoon onder de dekens wachten tot het over gaat.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.