Een opknapbeurtje

Ik weet nog steeds niet of ik het echt leuk vind. Natuurlijk, een hoofdmassage is nooit weg en bepoteld worden met lekkere geurwatertjes ook niet, maar toch... Ik krijg altijd een lichte identiteitscrisis als ik bij de kapper ben. Ik vind kappers over het algemeen namelijk wel aardig maar altijd zo walgelijk direct. Vanmiddag had ik er weer zo eentje. Toen hij het elastiekje uit mijn staart trok, begon hij heel misprijzend te kijken. "Zoooooo... dat is drooooog" tuttuttutte 'ie. "Zeker lang niet geweest?" "Een maandje of twee" verontschuldigde ik me. "Maar ja, mijn haar groeit niet zo snel..." Hij schudde zijn hoofd. "Dat betekent toch niet dat je er niets meer aan hoeft te doen???" vroeg hij verbijsterd. Ik keek naar de grond. "Nou meid, ik ga je weer beeldig maken." zei hij terwijl hij me naar de wastafel dirigeerde.
Hij ging aan de gang met shampoos, conditioners en andere oppeppers en begon daarna driftig te knippen. Intussen zat ik maar een beetje naar mezelf te turen in de spiegel. Daar heb ik het sowieso niet zo op maar bij de kapper is er geen ontkomen aan. Ik zag van alles wat eigenlijk wel een opknapbeurtje kon gebruiken. Mijn neus glom, mijn ogen stonden moe en ik had een pukkel op mijn kin. Eigenlijk had ik uberhaupt een rare kop.
De kapper werd steeds vrolijker. "Weet je dat je in principe heeeeele mooie krullen hebt?" Ik glimlachte. Kwam het dan toch nog een beetje goed met mijn ego? "Maar de volgende keer dat je met zo'n verlept bosje bij me aankomt schop ik je eruit."
En bedankt. Hier werd een vuil spelletje gespeeld. Want tien minuten later liep ik met geknipt hoofd en een tas vol cremetjes en serumpjes de deur uit. Op naar de drogist. Het is gewoon een samenzwering.