Kotsrots

Dit ga ik nooit meer vergeten. Dat denk ik al die uren dat we proberen de top te beklimmen. We vertrekken rond middernacht en ik voel me nog steeds beroerd. Het vriest, boven schijnt het min 15 te zijn. Ik moet me warm aankleden, realiseer ik me. Ik vind het op deze hoogte een hele exercitie om twee broeken, 15 T-shirts, twee truien en mijn ski-jack aan te trekken. Als ik dat eenmaal gedaan heb, ben ik al doodop.
Ik besluit zo min mogelijk op mijn horloge te kijken. Voetje voor voetje schuifelen we naar boven in het donker. Het eerste gedeelte van de klim is behoorlijk steil. Er wordt niet gepraat. We zijn al lang boven de babbelgrens gekomen. Bovendien: ademen is al lastig genoeg.

Ik ben bibberig en dat leidt me af. Steunend op mijn wandelstokken probeer ik stevig de grond onder mijn voeten te vinden, maar mijn knieën willen steeds een andere kant op dan ik ze op stuur. Ik voel me draaierig en realiseer me dat ik niets gegeten heb. Papa heeft nog een energiemaaltijd, een soort appelmoes in een aluminiumzakje. Met moeite slik ik het door.
Mijn spieren gaan pijn doen, mijn hoofd voelt raar. Net als ik denk dat ik bijna niet meer verder kan, roept gids Richard, zonder dat hij me überhaupt heeft kunnen zien, dat hij mijn rugzak overneemt. Ik zou hem wel willen zoenen, mits ik de energie had. Letterlijk en figuurlijk verlicht loop ik verder. Het lijkt net of ik een Red Bull-infuus heb gehad, zo energiek voel ik me weer. Ik heb zelfs de tijd om af en toe even om me heen te kijken naar de stukken sneeuw die oplichten in het maanlicht en het witte wolkendek dat ver onder ons ligt. Dit ga ik nooit vergeten.

Bluuuuuuh. Enkele uren later wordt het F. plotseling te veel. Zomaar uit het niets klapt hij voorover en gooit zijn maaginhoud er uit. Ik ben terstond weer misselijk. We zijn aan de laatste echt zware etappe van de klim begonnen: een wand vol grint die naar Stella's point leidt. Vanaf daar is het nog maar een klein stukje, zo is ons verteld.
Het is moeilijk lopen op deze ondergrond. Een stap vooruit betekent weer twee naar beneden glijden, dus al met al schiet het niet op. Mijn lichaam gaat zich steeds heviger verzetten, net zo lang tot ook ik het niet meer houd en afscheid moet nemen van de zojuist genuttigde appelmoes. Ze kunnen de Kili beter omdopen tot Kotsrots, bedenk ik.

Ik wist niet dat zeven minuten zo lang kunnen duren. Mijn vader krijgt geen lucht meer, ik voel de grond amper, mijn tenen lijken bevroren, alles draait en Richard heeft gezegd dat het nog zeven minuten lopen is. Zeven Afschuwelijke Minuten.
Maar ze gaan voorbij en plotseling zijn we er zomaar. Stella's Point. De mannen en ik kijken elkaar een seconde verdwaasd aan en omhelzen elkaar dan. En barsten in tranen uit. Als kleine kinderen staan we te janken, het komt vanuit onze tenen. We hebben het gehaald...

Nou ja, nog niet helemaal. De Kilimanjaro blijft een verraderlijk kreng, want vanaf Stella blijkt het nog een uur lopen, of liever gezegd strompelen, voor we de daadwerkelijke top, het hoogste punt van Afrika hebben bereikt. Dat hele uur loop ik jankend en grijnzend als een volslagen dwaas over het pad te slingeren. De zon komt langzaam op. De kou voel ik al lang niet meer. Ik zie gletsjers, rotspartijen, wolken. En dan dat ene houten bordje. Uhuru Peak. Top van de vrijheid. Ik heb het echt gehaald.
Dit ga ik nooit meer vergeten.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.