Kili dag 5

Gedachten voor de topbeklimming

Nou, daar lig ik dan in mijn tentje te wachten tot het nacht wordt.
Man, wat ben ik misselijk. Die pasta was niet te vreten. Oeoe, niet aan denken nu, pasta, bluh. Ik kan niet eten. Zou dat erg zijn? Ach, kotsen is veel erger, toch?
Ik heb koorts, ik voel het. Niet tegen papa zeggen want dan laat ie me nooit gaan en dan gaat ie zelf ook niet. Moeten we niet hebben. Brrr, koud. De tent schudt helemaal heen en weer door de wind. Ik word een beetje zeeziek. Ogen dicht. Beter. Mijn god wat bonkt mijn hoofd, Als ik house-dj was, zou ik heel veel inspiratie opdoen.
Wat een gekte. Ik ga gewoon niet. Het is toch ook al mooi dat ik helemaal hier ben gekomen? Tot nu toe was het leuk. Nu vind ik het helemaal niet meer leuk.
Zouden mensen het erg stom vinden als ik nu niet ga? Ik voel me echt ziek, ben bang dat ik straks zomaar omval.
Ach gelul, ik ga natuurlijk wel. Hoe erg is dat nou, een beetje omvallen?
Zouden mensen het erg stom vinden als ik wel ga? Iedereen vindt me vaak al zo'n roekeloos ongeleid projectiel. Wat als mijn lijf het niet meer doet?
Wanneer weet je eigenlijk dat je in een gevaarlijk stadium van hoogteziekte verkeert? Wanneer is het onhoudbaar? Pffft, dat soort dingen moet je mij niet vragen, ik heb thuis al moeite om mijn fysieke grenzen te bepalen.
Jezus, wat waait het.
Oké, even rationeel nu. F. voelt zich niet geweldig en papa is steeds benauwd. Als ik nou straks omval, kunnen zij me niet beneden krijgen. Heb ik genoeg vertrouwen in gids Richard? Durf ik er van uit te gaan dat hij ervoor zorgt dat ik veilig beneden kom, mocht het misgaan? Kan hij nagaan of ik echt te ziek ben of dat ik nog even kan?
Vast wel. Ik geloof er in. Ik ga.