El Doinyo

Kan ik slapen op een rotsblok als het min 5 graden is en de wind me bijna wegblaast?
Ja, dat kan ik.
En kan ik daarvoor van 23 uur ’s avonds tot 5 uur ’s morgens een vulkaan beklimmen?
Ja dat kan ik.
Klauterend door de gestolde lava, me als een aapje op handen en knieën voortbewegend?
Ja, dat kan ik.
Met alleen het licht van de maan en een hoofdlampje op mijn hoofd, met knikkende knieën, open handen van de almaar afbrokkelende lava, alleen luisterend naar mijn ademhaling en mijn vader die zo nu en dan wanhopig uitroept: “Ik krijg geen lucht!”?
Ja, dat kan ik.
Maar wil ik het ook?
Dat vraag ik me voortdurend af als we El Doinyo Lengai beklimmen, een vulkaan van 2889 meter. Een beklimming die geldt als een goede oefening voor de Kili straks.
In eerste instantie valt het me allemaal reuze mee. Zelfs mijn schoenen die ik nooit heb ingelopen (ik ben een lakse trut) zitten als gegoten.
Al snel valt onze reisgroep in drie plukjes uiteen. Het lukt me om met de mannen bij de voorste ploeg te blijven. Aaipotje op, Coldplay zingt me naar boven.
Maar langzaam aan wordt de berg steiler en de ondergrond brozer. Lava is raar spul. Als een smeulende, vloeibare massa doodt het alles wat het kan bedekken. Eenmaal afgekoeld ziet het er keihard uit, maar is ook dan verraderlijk want het brokkelt uiteen zodra je er druk op uitoefent. Dat is op zijn zachtst gezegd onaangenaam als de berg als een muur boven je uittorent en je weet dat je die muur ook op moet.
Ik vraag me af en toe paniekerig af of ik het wel red, die Kili, als ik dit al zo zwaar vind. En ik leer mezelf een mechanisme aan dat me de rest van de reis nog vaak van pas zal komen. Niet Denken! Gewoon, de ene voet voor de andere blijven schuiven. Het hoofd leeg houden. Niet Denken aan de onzinnigheid van de exercitie. Niet Denken aan de zwaarte. En vooral Niet Denken dat je het niet haalt.
De methode werkt. En daardoor haal ik de top. We blijken veel te vroeg te zijn. De zon zal nog anderhalf uur op zich laten wachten. Ik krul me op tegen een lavamuurtje en val onmiddellijk in slaap.
Als ik wakker word, gloort er een piepklein oranje streepje aan de horizon. We lopen verder over de krater. Zo nu en dan klinkt er onheilspellend gerommel. De vulkaan werkt nog steeds. We gaan zitten om de zon te zien stijgen en voelen iets vreemds aan onze billen. De vulkaan heeft een natuurlijke vloerverwarming, door de lava die onder de hard geworden stenen stroomt. Ik pel een mandarijntje en tuur over het merkwaardige maanlandschap.
Ja, dit wil ik.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.