Jambo!

Ik heb lang gedacht dat Azië mijn continent is. Toen ik tien jaar geleden een rondtrip door Indonesië maakte, voelde ik me daar zo senang dat ik me niet voor kon stellen dat er meer werelddelen waren waar ik zo gelukkig kon zijn.
Maar nu heb ik een nieuwe minnaar ontdekt: Afrika. Een continent dat voor veel mensen gelijk staat aan droogte en armoede. En inderdaad Tanzania is arm, droog en heet, maar ook vruchtbaar, stralend en vrolijk.
Als er een woord op Tanzanianen van toepassing is, dan is het wel enthousiasme. Overal waar we met onze truck rijden worden we door de Masai-mensen langs de kant van de weg toegeschreeuwd. “Jambooooo,” (hallo) klinkt het voortdurend. We krijgen lamme armen van het zwaaien.
De ongekunsteldheid van de Masai fascineert me. Vaak heb je als toerist het gevoel dat je ietwat in de maling wordt genomen als je in je Indonesische hotel ‘toevallig’ wordt onthaald door een Javaanse danseres of als er een sombrero in je Mexicaanse hotelkamer hangt.
Maar dit Afrikaanse krijgersvolk is volstrekt authentiek. De rode gewaden worden altijd, dag en nacht, gedragen, toeristen of niet. De dorpen zijn geen neergezette vestigingen waar toeristen even Masaitje kunnen spelen, nee, in deze hutten, gebouwd van klei en stront, wordt gegeten, gevreeen, geslapen, geleefd.
Juist doordat er soms plotseling een westerse, moderne invloed doorklinkt, weet ik dat we niet in de zeik worden genomen. Iedere Masai heeft bijvoorbeeld een mobiele telefoon. Dat is maar wat handig, vertelt onze reisleider F., want soms wil hij een vriend bezoeken, maar blijkt bij aankomst diens dorp niet meer te bestaan. De nomaden zijn alweer verder getrokken. Toch fijn als je dan even kunt bellen met de vraag waar de nieuwe behuizing staat.
De Masai doen geen enkele poging hun mobieltje te verbergen. In hun krijgsgewaden met enorme uitgerekte oorlellen en behangen met kettingen staan ze op straat een potje te bellen. Dit is de manier waarop zij leven, take it or leave it.
Zelf kijken ze ook niet op of om van onze manier van leven. Op een dag treffen we midden op een drooggevallen meer twee Masai-vrouwen aan die kettinkjes proberen te verkopen. Engels spreken ze niet, maar door hun gebaren naar onze truck begrijpen we dat ze een lift willen. Geen probleem, met hun tengere lijfjes passen ze er makkelijk bij.
Plotseling gaat de telefoon van mijn vader die naast een van hen zit. Hij neemt op en begint een heel gesprek over zaken en huizenprijzen in Nederland. De Masai naast hem kijkt onverstoorbaar naar buiten. Als ik een foto van haar neem, lacht ze haar tandeloze bekkie bloot. Het contrast tussen mijn grote vader en dit broodmagere vrouwtje had niet groter kunnen zijn en toch zitten ze naast elkaar alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Als we bij het dorp van de dames zijn, staan ze op en geven ze iedereen wel drie keer een handje. Jambo! Jambo Mambo! Het klinkt nog een hele tijd in mijn oren.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.