Verloren

Wie de film 'Lost in Translation' heeft gezien, weet zo ongeveer in wat voor situatie ik me bevind. Soms voel ik me verloren, maar even zo vaak moet ik zo glimlachen dat ik het nauwelijks kan verbergen. Alleen slenteren door de straten van Hanoi. Iedere vierkante meter is bewoond, ofwel door mensen ofwel door ratten of ander gespuis. Overal gebeurt wat. In deze stad is het nooit stil. Zelfs 's nachts gaat het toeteren van de auto's en brommertjes in mijn dromen gewoon door. Ik zit in een niet te stoppen stroom van geluid en beeld.
Zo nu en dan slaat de vermoeidheid toe. De warmte kan plotseling mijn oogleden naar beneden drukken terwijl ik over straat wandel. Door de toeters word ik weer opgeschrikt. Of door een hele vieze geur van rottende koeiendarmen. Of door het gegiechel van schooljongetjes die me kushandjes toewerpen.
De onverwachte momenten zijn het mooist. Ik sla een zijsteegje in en sta opeens voor een Boedhistische tempel. Niemand vraagt toegangsgeld, ik mag gewoon doorlopen. De buddha's binnen zijn meer dan rijzig, ze zijn enorm, en worden omgeven door bakken fruit en verse bloemen. Achter het bidlokaal staan lange houten tafels onder een afdakje. Een tiental monnikken in traditioneel bruine gewaden zit te lunchen. Het is een eenvoudig maal; soep en rijst. Die budha heeft het beter voor elkaar.
De jongens staren me aan, ze lachen. Waar ik ook kijk, van alle kanten worden kommetjes soep omhoog gehouden en me bakjes rijst aangeboden. Ik weiger, ik heb al gegeten, wil niet van deze mensen profiteren. Ik voel me even verloren. Maar kan het glimlachen niet laten.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.