Me and my shadow

't Is dat ik niet erg neig naar schizofrenie, maar ik zou me bijna gaan voelen als een meervoudige persoonlijkheid. Sinds mijn aankomst hier in Vietnam besta ik namelijk uit mijzelf en mijn schaduw. Mijn schaduw volgt mij overal. Ze is een groot aanhanger van De Partij. Haar zinnen zijn doorspekt met communistisch gedachtengoed. Ze laat me geen moment alleen. Als ik moet plassen, moet zij plotseling ook. Ik moet me ernstig beheersen om haar niet tot het uiterste te tarten.
Helaas, ik heb een stoute natuur en kan het soms niet laten. Ik sta een paar keer snel op, zij schiet overeind uit haar stoel naast me en heel bedaard ga ik weer zitten. Soms maak ik een schijnbeweging en doe ik alsof ik iets op ga schrijven, waarop zij onmiddellijk met haar pen in de aanslag staat. En ikde mijne weer wegleg. Ik ben een groot kind en ik zie dat ze een hekel aan me begint te krijgen. Mooi zo. Niks zo leuk als een ruzie tussen een persoon en haar schaduw.
Mijn schaduw wordt betaald door de Vietnamese regering. Ik, de Grote Boze Westerse Kapitalistische Journalist, mag geen stap verzetten zonder dat ze die noteert in haar kleine boekje. Niet dat het er iets toe doet. Ik ben inmiddels in staat om haar volledig te negeren, zodat ik gewoon mijn kritische vragen kan stellen over het land dat volgens haar het mooiste en best geregelde ter wereld is. Waarom er zoveel mensen ondervoed zijn, heeft ze me nog niet uit kunnen leggen.
Nu ben ik wel blij dat ze zo strikt volgens de overheidsregels leeft. Morgen is ze namelijk verplicht vrij, want in het weekend mag ze niet werken. En ik lekker wel. Ik voel me net een stout schoolmeisje dat een snoepje wil pikken. En ik ben van plan morgen de hele snoepwinkel leeg te stelen.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.