Buiten bedrijf

Ik was vroeg wakker en naar de sportschool getogen. Toen ik terugliep, was het nog steeds vroeg. Ik houd van die uurtjes waarop de stad even buiten bedrijf lijkt te zijn. Geen mensen op de weg, geen schoonmaakwagens, geen pompende housemuziek. Ik liep richting het viaductje dat de sportschool van mijn straat scheidt. Er stond een man onder die een enorme stellage had gebouwd. Met touwen had hij een groot schilderslinnen aan de brug bevestigd en daarnaast stond een wankel tafeltje vol met verf en kwasten. Hij blikte met samengeknepen ogen over het water, schudde af en toe zijn haren, keek ernstig en zette met zijn kwast een streek op het papier. Het zag er bijzonder professioneel uit.
Mijn fantasie sloeg op hol terwijl ik de man naderde. Hier was duidelijk een Groot Artiest aan het werk. Deze man deed niets anders dan s morgens voor dag en dauw zijn doeken aan bruggen bevestigen om zo de verstilde eenvoud van de morgen vast te leggen. Ik was getuige van iets heel bijzonders.
Ik was bijna bij het schilderij en probeerde in te schatten hoe hij het zonlicht op zijn doek had gevat, misschien stonden de bootjes er wel op of dat ene perkje met lavendel. Welke kleuren zou hij hebben gebruikt, zou het figuratief zijn of abstract, groot opgezet of juist klein en minutieus? Ik knapte bijna van nieuwsgierigheid,
Ik ging achter de man staan en keek over zijn schouder. Alles is altijd anders dan je het verwacht. Ik moest mijn best doen om niet geschokt te zuchten. Dit had ik niet voor ogen gehad: het schilderij was heel erg lelijk. Niet een beetje lelijk, of gewoon niet helemaal gelukt, maar schokkend, liederlijk lelijk. Er stonden allemaal zwarte krassen op, het had niets te maken met de omgeving of de sfeer, waarom de man zo geconcentreerd in de verte tuurde was me een raadsel. Een ontroerend raadsel, dat wel. Soms zijn de lelijke dingen het mooiste.