Leeg

En de kater komt later. Nadat Hans Klok de wedstrijd gisteren had afgefloten, deed het maar een klein beetje zeer. Het zat er in, schokschouderden we. Die Porto’s waren ook best goed, mompelde iemand. Een derde deed nog een laatste pweeepje met zijn toeter en toen zetten we de televisies uit, dronken al het bier op, bekeken voor de laatste maal de oranjeversieringen in de kroeg aan de overkant en gingen naar huis.
Vanmorgen werd ik helemaal leeg wakker. Nou had ik gisteren van de wedstrijdzenuwen amper gegeten, dus dat holle gevoel was wel enigszins verklaarbaar.
Maar nu, na het croissantje, ben ik nog steeds leeg. Onze Jongens hebben verloren. Het was geen groot drama, het was wel een beetje terecht, erg gefrustreerd hoeven we niet te zijn. Maar het toernooi is nu wel voorbij. Minimaal twee jaar lang geen avonden meer dat we er gelegitimeerd als oranjedebielen bij mogen zitten, dat we volslagen onbekenden op de schouders slaan en om de hals vliegen, dat we ‘s middags bij de kaasboer alvast een portje krijgen om op de wedstrijd van vanavond te klinken, dat er een klein traantje in onze ooghoek blinkt als we na penalty’s winnen. Dat allemaal niet meer.
Ik haat afscheid nemen. Ik doe er niet aan mee. Ik weiger! Ik ga gewoon iedere maand voor de buis zitten met bier en een oranjetoeter op mijn hoofd. Doet u mee?

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze buitengewoon lastige vraag beantwoorden.
Naar welke bloem ben ik vernoemd?

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.