Wees ons genadig!

Ik had tegen vriend S. gezegd dat ik wel eens iets anders wilde. Ik ben al sinds mijn veertiende verbonden aan theatergezelschap Toetssteen en heb inmiddels een heel arsenaal aan lieve, vrolijke meisjesrollen gespeeld. Leuk hoor, maar ik begin op een leeftijd te komen dat altijd maar gestalte geven aan het verlegen, jonge ding wel eens potsierlijk zou kunnen lijken. Ik ben geen meisje, ik ben een vrouw! riep ik daarom te pas en te onpas tegen S. die ons nieuwe stuk zou mederegisseren. Goed vrouw, dan krijg jij iets heel bijzonders van me te spelen, antwoordde S. vilein.
Hij wordt bedankt. In ons nieuwe stuk Ons Indië speel ik een gestoord wijf dat alleen maar bijbelkreten roept en zingt. Genadig, here, wees ons genadig. Onze ziel is meer dan verzadigd, van de spot der hoogmoedigen en de verachting der hovaardigen! is zon tekst. Ziet u het voor u?
Mijn medespelers hadden gisteren een reuze pret toen ik mijn eigen rode rokje voor de doorloop moest vervangen door een megagrote en beangstigend decente blauwe jurk. Ik voelde me net Jomanda. Er groeit al een aureooltje boven je hoofd, proestte een acteur.
Pfft. Lach maar. Jullie komen lekker allemaal in de hel en ik niet. Ik sla me hier als een ware Maria, de vrouw der vrouwen, doorheen. En daarna word ik weer gewoon lekker meisje.