Stampvoeten
Het stukje van gisteren was nog niet gelogt of de telefoon ging weer. Mijn vader vanuit Frankrijk met de mededeling dat mijn moeder van haar fiets was gevallen en uren in het ziekenhuis had doorgebracht maar dat het nu wel weer ging. Is die Murphy nou nog niet kassiewijle???Maar goed, soms valt er ook iets mee. Er is grote kans dat ik binnenkort voor een opdracht naar Vietnam moet. Nu is Vietnam een oud-communistisch land waar je als journalistin functie natuurlijk niet zomaar inkomt. Er wordt dus hard gewerkt aan toestemming van allerlei hoge heren. Inmiddels heb ik mijn paspoort afgegeven en dat ligt nu bij de Vietnamese ambassade zodat er een visum in kan worden geplakt. Maar vanmorgen kwam er een telefoontje uit Vietnam dat ze daar NU ende DRINGEND de gegevens nodig hebben die in mijn paspoort staan waaronder de datum van afgifte en de vervaldatum. O. Die weet ik natuurlijk niet uit mijn hoofd. Bij de ambassade kost het ze drie weken om die gegevens te achterhalen. Juist ja. Zoveel tijd is er niet, ik moest het nu weten. Nou heb ik niet zulke goede ervaringen met het bevolkingsregister. Ik ben wel eens een rijbewijs kwijtgeraakt en ook wel eens mijn paspoort en het kostte me heel wat papieren en opgewonden uurtjes om alles weer enigszins geregeld te krijgen daar.
En dus fietste ik licht hysterisch en tot de tanden toe bewapend naar de Stopera. Ik zou eerst vriendelijk vragen of ik mijn gegevens mocht hebben. Bij een nee, zou ik ze eisen. Bij weer nee zou ik gaan stampvoeten en schreeuwen en vervolgens zou ik die kerel wel eens even over de balie trekken!
Met zweetdruppeltjes op mijn neus en bij voorbaat al stoom uit mijn oren stond ik vervolgens oog en oog met de ambtenaar. Ik-heb-die-ge-ge-vens-no-dig-en-wel-nu!!!! staccatoode ik op luide toon. O prima hoor mevrouw, hier zijn ze, was het antwoord van de vriendelijk glimlachende beambte. Huh? Bent u een beetje gestresst? vroeg hij nog terwijl ik naar adem stond te happen. "Zou ik niet doen hoor, Vietnam is een heel relaxed land. Wow. In een volgend leven word ik ambtenaar bij de burgerlijke stand.
leuk zeg! voor wie ga je wat doen?
Soms vallen ambtenaren best mee!
Ja sommige vallen wel mee, maar doordat ze zo stoicijns zijn lijken ze niet te beseffen wat er in het hoofd van de persoon voor de balie allemaal omgaat. Erg leuk voor je Roos dat gedoe met Vietnam. Leuk in de zin van unieke kans voor iets interessants journalistieks, toch?
Nice blog! ;)