Een tandje erger

Je zou zeggen dat het went, maar dat weigert het te doen. Het afgelopen jaar werd ik een paar keer gebeld met de mededeling “Er is iets ernstigs aan de hand”. En altijd had het iets met die kloteziekte te maken.
Gisteren ging de telefoon weer. Vriendin S ligt in het ziekenhuis. Haar borst is afgezet.
Met zijn vieren gaan we meteen naar haar toe. Ze lacht, is blij om ons te zien, is dankbaar voor de lullige roosjes die we in het ziekenhuiswinkeltje voor haar kochten. Ze vertelt rustig wat haar allemaal is overkomen. Over het knobbeltje, over de biopt en over de haast die de artsen plotseling met haar hadden. Voor ze het wist lag ze in het ziekenhuis en was ze haar borst kwijt.
Ik kijkt naar haar. Ze lijkt zo frêle dat ze bijna wordt opgeslokt door haar veel te grote witte bed. Als ze praat, lacht ze veel maar het is een lach die moeiteloos over zou kunnen gaan in huilen. Ze dacht dat ze met heel veel relatieperikelen het rotste jaar uit haar leven net achter de rug had. Het kan blijkbaar altijd een tandje erger.
Vanmiddag ben ik weer bij haar geweest. Er is een botscan gemaakt om te kijken of daar uitzaaiingen zijn. Ze vertelt over het radioactieve goedje dat ze daarvoor in haar lijf moesten spuiten. “Vind je niet dat ik er stralend uitzie?” grapt ze. Ik lach met haar mee.
Wat moeten we anders? Op de dag dat ze werd opgenomen, was haar zoontje jarig. Hij is nu precies een jaar.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.