Spelling
De spellingchecker is mijn grote vriend. Dat is een behoorlijke confessie, aangezien ik Nerderlandsche taal- en letterkunde heb gestudeerd en me officieel Neerlandicaresse mag noemen. Dan moet je natuurlijk wel weten waar de deetjes en de teetjes moeten staan. Nou kan ik ook wel spellen maar typen, ho maar. Dat is lastig voor een journalist. Het is een beetje alsof je een kleurenblinde schilder bent of een hardloper met een houten been. Maar ja, ik ben altijd te lui en te eigenwijs voor een typecursus geweest en dus ram ik mijn verhaaltjes alleen met mijn wijsvingers op het papier. Overigens kan ik dit weer wel in een adembenemend tempo, want ik ben natuurlijk geen slome tuthola, dat begrijpen jullie.Maar ja, twee wijsvingers die met adhd-snelheid over een toetsenbord bewegen, die raken nogal eens een verkeerde letter, waardoor mijn teksten er soms eerder uitzien als Sanskriet dan als Nederlands. Goddank weet mijn spellingchecker mij dan weer te redden.
Wat ik dus niet snap is dat lang niet iedereen dit handige hulpmiddel gebruikt, met name als het op zijn zachtst gezegd lullig is als er typefouten in een tekst staan. Mijn morbide inborst dwingt me dagelijks de overlijdensadvertenties te lezen. Niet omdat ik denk dat er bekenden in staan genoemd, maar gewoon, omdat iedere dag stilstaan bij de dood me wel ligt. Jaja, okee, en omdat ik een sensatiebak ben inderdaad.
Het is ongelofelijk hoeveel spelfouten er in overlijdensadvertenties staan. Zo worden de bezoekers regelmatig uitgenodigd in het crematrorium voor de kofie en staat er soms een hartenkreet boven als Papa, ik hou van jouw!. Klaar is papa daarmee. Nu weet de hele wereld dat zijn Sharona woordblind is.
Hoewel ik nog lang niet van plan ben de pijp uit te gaan, toch dit verzoek: haal de spellingchecker even over je advertentie heen zodat ik me niet hoef om te draaien in mijn graf terwijl ik er nog niet eens in lig. Of schrijf hem in Sanskriet. Kun je fouten maken wat je wilt, het valt toch niet op.
“Het is ongelofelijk hoeveel spelfouten er in overlijdensadvertenties staan. Zo worden de bezoekers regelmatig uitgenodigd in het crematrorium voor de kofie en staat er soms een hartenkreet boven als “Papa, ik hou van jouw!”. “
Ben ik nu geslaagd Roosje :)
Ow. Tip van mij. Met 10 vingers leren typen kost even wat tijd, maar daarna ga je me innig zoenen dat ik die tip heb gegeven ;)
Je bent geslaagd, je gaat door voor de pannenset
Mmmm, en tijd, tja, dat is nou net iets wat ik niet heb…tikkerdetikkerdetik
En dan niet te vergeten dat er officieel een nieuwe spelling bestaat en ik nostalgisch als ik ben er maar niet aan kan wennen… (pannekoekenhuis of pannenkoekehuis?)
Nederlanders hoeven niet foutloos te kunnen schrijven. Zelfs journalisten hoeven niet foutloos te kunnen schrijven, maar vooral (aangenaam) leesbaar. Alleen zouden kranten en tijdschriften er goed aan doen weer correctoren in dienst te nemen. Die hebben meer zin dan een spellingschecker – die kent lang niet altijd het verschil tussen ‘jou’ en ‘jouw’, laat staan tussen ‘huidarts’ en ‘huisarts’.
En voor ‘t geval je je nu afvraagt of… Inderdaad, ik ben corrector. Maar niet voor een krant, helaas – want het zijn écht niet alleen de overlijdensadvertenties waar fouten in staan.
Nerderlandse taal- en letterkunde? Uit welk land komt dat? Nerdland? Kneusmenistan?Anders zou ik die vriendschap nog maar eens wat strakker aanhalen…
@ Hansje
Als corrector moet het dus een geweldige sport zijn – zoals een puzzel – om de fouten eruit te halen???
Hans, ben je nou een corrector of een conrector die de spellings checker niet gebruikt heeft?
Als je toch corrector bent, corrigeer mijn mailtje hierboven even als je wilt. Bvd.
Enige troost is dat de overledene, wanneer hij/zij nog geleefd had, de spelfouten vast niet ontdekt had.
Analia: ik ben corrector. Met dubbel 'r' dus. En ik kan nog typen ook!
Kikkert: Het wordt inderdaad een soort sport, dat speuren naar foutjes.