Blaargevaar

“Wandelen jullie vaak?”
“Nee nooit.”
“O.”
“Tja.”
“Maar jullie hebben wel eens eerder een bergtocht gemaakt natuurlijk.”
“Te voet???”
“Eeeehm ja?”
“Eeeehm, nou nee.”
“O”
“Tja”
“Is de Kilimanjaro dan niet een al te heftig begin?”
“Zou je denken?”

Mijn vader en ik hebben weer iets bedacht: we gaan de Kilimanjaro beklimmen. Waarom? Het is fysiek zwaar, lekker ver weg en iets bijzonders, daarom.
Eigenlijk ben ik helemaal geen loper. Ik krijg er altijd blaren van en ik heb zwakke zwik-enkels. Maar ja, om me nou door dat soort details te laten weerhouden, vind ik ook weer zo wat.
We zitten bij de outdoorwinkel en zoeken goede Kilimanjarobeklimbergsschoenen. Op een plankje dat naast de trap is bevestigd moet ik naar boven en naar beneden lopen. “Komt je teen tegen de voorkant?” “Naah, niet noemenswaardig...” De verkoopmevrouw is onverbiddelijk. We gaan net zo lang door tot we een schoen vinden die en mijn hielen niet afknelt (blaargevaar!) en mijn enkels steunt en mijn grote teen vrijlaat. Een paar hoge hakken vinden voor een travestiet met een horrelvoet is makkelijker.
De bergschoenen moet ik strak dicht doen. Ik snoer mijn voeten in en sjor de veters aan. Per ongeluk laat ik ze door mijn vingers snijden. Het gevolg: drie blaren op mijn handen. O. Tja.
Drie dagen later hebben we een avondje bij P., een vriend van mijn vader die ook meegaat. Hij heeft een kennis uitgenodigd die de tocht der tochten als eens heeft gemaakt en ons alles kan vertellen. Conclusie: het kan min twintig graden worden, schijten gaat in een gat in de grond, de tenten staan zo dicht op elkaar dat een vluchtelingenkamp daarbij vergeleken een luxe resort lijkt en de grootste mannen komen jankend boven. O. Tja.
Ik kan niet wachten!

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.