Zonnesteek

Aankomst op het vliegveld van El Gouna. Chaos. Uiteraard. Veel interessant kijkende mannen in pakken, nog meer in te vullen formulieren. Rij voor de paspoortcontrole zo groot als een platgelegde piramide . Na tien minuten staat de beambte op om een plasje te plegen. Als je moet dan moet je. Rij blijft in verbijstering achter. Mijn pa moppert. Klereland.
Voor busje naar hotel vertrekt drie kwartier op een hostess gewacht. Ik word opstandig, voel de deadline-adrenaline van de afgelopen weken nog door mijn aderen kolken. Hostess komt. Geniale tip: “Drink geen alcohol in de zon.”
Goddank, eindelijk naar hotel. ’s Nachts roomservice op de kamer en proosten met onze eerste glazen rosé.
De dagen daarna is de lucht letterlijk en figuurlijk opgeklaard. Iedere dag sloffen naar de boot met onze kist vol duikspullen in de handen. Iedere dag dezelfde geintjes met de Egyptische crew. En iedere dag vinden we het even leuk. Iedere dag ook hetzelfde lekkere geroddel over die andere Nederlander aan boord die bij elke medische klacht (diarree, obstipatie, buikpijn, voetkramp) met een deskundig gezicht en onvervalst Rotterdamse tongval verklaart: "Dat komt door een zonnesteek. Geloof me nou maar!".
Flappie vindt het duiken in eerste instantie nog niet meevallen. Hij is ongeduldig, wil te veel, te snel. Het is confronterend om met je eigen vader op vakantie te gaan, want oef, wat herken ik weer veel. Hij maant mij voortdurend om een beetje rustig aan te doen en wat minder ongeduldig te zijn, terwijl hij intussen zelf druk armgebarend maar niet loopt te begrijpen dat hij binnen 1 duik nog geen pro is.
Maar Flappie gaat vooruit. De eerste dagen ligt hij als een ADHD-kind in het water. Alles aan hem beweegt en hoe harder hij probeert zich stil te houden, hoe meer er trilt, golft en bonkt. “Hoe kan mijn lucht nou steeds zo snel op zijn?” vraagt ie.
De laatste dagen gaat het beter. Plotseling valt het kwartje. Ook bij mij. Opeens word ik zelf kalm. Geen gejaag meer, alleen maar vissies kijken.
Het mooiste beeld: iedereen op de boot die zich naar het voordek haast omdat er een aantal dolfijnen met ons meezwemt. Het gejoel van de toeristen, het zingen en klappen van de Egyptenaren. Niks kloteland. Zo’n weekje letterlijk ondergedoken zitten doet meer dan goed. Sommige mensen hopen dat ze tijdens hun vakantie hun hoofd leeg kunnen maken. Ik niet. Ik heb soms alleen even tijd nodig om alles wat er in dat hoofd zit te overzien. Waardoor het volstroomt met nog veel meer plannen en ideeën. Ik ben weer helemaal boven water.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.