Pittig
Goh, ik kan ook niet eventjes weg of er gebeurt weer van alles... Endstra neegeknald en Mary overleden. Endstra was natuurlijk te jong om te sterven maar om mevrouw Dresselhuys ben ik een stuk rouwiger. De laatste keer dat ik haar zag kwam ze naar De Bonte Dinsdagavondtrein kijken van mijn theatercluppie Toetssteen. We wisten dat ze kwam en waren daar best een beetje opgewonden over. Op de voorste rij, in het midden was alvast een kussentje neergelegd om haar zitplaats zo comfortabel mogelijk te maken.Spelen met haar in de zaal was anders dan normaal. Vanuit de coulissen zat ik steeds stiekem te gluren of zij het wel leuk vond. En dat vond ze het gelukkig. Ze lachte en klapte mee met alle liedjes van vijftig jaar geleden en dat leek ons een goed teken.
Later bleek echter dat ze het toch niet helemaal goed had gevolgd. Ze had haar bril thuis laten liggen, evenals haar gehoorapparaat. Dat kan problematisch zijn op je 98-ste.
Maar het was een pittige tante, want een week later maakte ze dezelfde gang naar het theater opnieuw, ditmaal met al haar protheses in de aanslag. En gelukkig... ze lachte en klapte weer net zo hard. Wat een gemis dat ze nooit meer een theater zal betreden.
This is the Endstra….
Nice blog! ;)