Held

M. geeft zijn ‘Farewell to journalism’-party. Hij heeft er genoeg van, het gesteggel met hoofdredacteuren en is ook wel een beetje klaar met stukjes tikken. Hij heeft een mooie baan bij de politie gevonden. Ik geef hem een cd van Huub van der Lubbe, “een held voor een held” zeg ik erbij, want ik vind dat M. dat ook is. Journalistiek is een passie, althans dat moet het zijn en het kost jaren voor je een beetje in de gaten hebt hoe het werkt. Daarna wordt het veilig terrein. Het is eng om veilig terrein te verlaten en aan iets heel nieuws te beginnen. Ik vind het stoer.
Aan de bar kom ik veel oud-collega’s tegen. Sommigen van hen zie ik nog geregeld, anderen heb ik jaren niet gezien sinds ik zelf ontslag nam om voor mezelf te beginnen. Van sommigen schrik ik een beetje. Hun bewegingen zijn vermoeid, hun uitdrukkingen sleets, hun oogopslag is er eentje van ‘Ach, ik heb het allemaal wel gezien’. Met vriend en collega S. heb ik het erover. We komen tot de conclusie dat veel journalisten uiteindelijk ergere ambtenaren worden dan je soms bij de politie vindt. Ze gaan naar de baas, tikken wat stukkies en ‘als de vijf weer in de klok zit’ tuffen ze in de file weer naar moeder de vrouw. Dit is niet wat ik in mijn hoofd had toen ik droomde over een baan in de journalistiek. Maar ja, dromen maken plaats voor realiteit. S. en ik zweren dat we nooit schrijvende ambtenaren worden maar bevlogen gekken blijven. En dat je moet zorgen dat realiteit plaats maakt voor nieuwe dromen. Dan is er niets verloren.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.