Regenboog

Ze schieten zomaar je brein in, zonder dat je daar invloed op hebt. Liedjes. Soms is dat aardig, maar zelfs het beste nummer wordt volledig verkracht als het drie dagen lang als een mantra door je hersens spookt. Het vervelende is dat ik een bizar goed geheugen voor slechte nummers heb. Ik hoefde maar 1 keer Ik loop met jou naar de regenboog van Frans Bauer en Marianne Weber te horen of het hele refrein wilde mijn grijze massa niet meer verlaten. Zat ik dagenlang op de fiets in mezelf te mompelen: ..we zijn omringd door een bloementoog, daar waar de zevende hemel wacht, aan t eind van de rei-ei-eis. Ik kan je melden: dat is geen pretje. Vroeger dacht ik altijd dat mijn onbewuste me iets wilde vertellen, als een bepaald nummer al dagen in mijn kop zat. Dat ik, als I will survive door mijn hoofd ging, eigenlijk mijn relatie wilde verbreken. Of dat ik door Working 9 to 5 te pomptiedommen wist dat ik aan vakantie toe was. Zou er wat in zitten? Kan iemand me dan vertellen waarom ik al de hele dag Ik heb een gaatje, een gaatje, een gaatje in mijn kop? zit te zingen?

admin, Vrijdag 07 Mei 2004 at 2:25 pm vijf reacties

Soldaat, - 07-05-’04 15:10

Voorzichtig de trap af de komende dagen zou ik zeggen.

jacq, (URL) - 07-05-’04 15:12

fijn, bedankt roos, nou krijg ik ook die regenboog me kop niet meer uit!

Linda, - 08-05-’04 12:08

Ik heb een toe-toe-toeter op m’n waaaaaater scooter, daarmee toe-toe-toeter ik naar jou!
En nu allemááááal… (wat zou mijn onderbewuste mij hier in godsnaam duidelijk mee willen maken?) ;-)