Te veel
Wel eens op een met cadeaus overspoelde kinderverjaardag geweest? Zon feestje waarop de spruit een blokfluit, triangel, playstation, kinderklei en een stapel boekjes krijgt en vervolgens in een hoekje gaat zitten spelen met het cadeaupapier?Precies datzelfde gebeurde me in Barcelona. De schoenenfetisjist in mij werd op bruuske wijze wakker geschud, aangezien ze daar net zo veel schoenenwinkels hebben als wij telecomwinkels in de binnenstad. En daardoor wist ik spontaan niet meer wat ik doen moest: kijken kijken kijken, maar durfde ik wel te kopen want voor je het weet kwam ik op de hoek van de straat schoeiseltechnisch nog iets veel waanzinnigers tegen, tja wat zal ik nou doen, want straks is dit leuk paar weg, ik weet t niet, ik weet t niet. Ja, je zal er maar mee zitten.
Op de tweede dag dachten we een aardig parfumerietje in te wandelen. Sephora heet het ding en het zag er wel gezellig uit. In de hoek van de zaak zagen we een roltrap en we dachten dat die ons nog naar een leuk keldertje zou brengen. Leuk keldertje?? Een enorme parfumondergrondse zul je bedoelen! Zo ver als ik kon kijken stonden de flessen uitgestald. Alles mocht geprobeerd worden, mijn gretige vingertje mochten alles aanraken. En ik bleef gewoon een hele tijd stilstaan om tenslotte maar een lullig haarelastiekje en een badeendje te kopen, want ik wist het verder ook niet. Het is te veel hè, zei mijn moeder. Ja, veel te veel. Ik was overdonderd door al die variëteit.
En toen kwam de derde dag. Ik besloot in mijn eentje een rondje door het huis te maken waar kunstenaar Gaudi heeft gewoond en dat hij zelf op geheel eigen wijze ontworpen heeft. Bij binnenkomst was ik gewaarschuwd door de vorige dagen en dus besloot ik niet meteen van alles te willen, maar domweg langzaam de tijd te nemen om alles op me af te laten komen. Het werkte. Ik dwaalde door het trappenhuis in de vorm van een enorme vis, ik bekeek met oog voor precisie de gewelfde houten deuren en stond heel lang door het ronde raam naar buiten te staren. Gaudi werd geboren in 1850 en heeft een revolutie in de architectuur veroorzaakt door naast de gebaande paden te wandelen en door vorm te geven aan wat zich in zijn hoofd afspeelde. Niets in het huis is symmetrisch en ogenschijnlijk lijkt het in eerste instantie een rare chaotische poppenkast. Maar wie de tijd neemt en de details bestudeert, ziet dat alle elementen tot het kleinste hoekje aan toe volledige geperfectioneerd zijn. Waarom me juist dat ontroerde weet ik niet precies. Wel weet ik dat ik dat eens vaker moet doen: de tijd nemen en alles op me af laten komen.
Ontwierp Gaudi ook maar schoenen…